Το KidsTheater μας ταξιδεύει στη μαγευτική Ζούγκλα, με μια εντυπωσιακή θεατρική παράσταση για όλη την οικογένεια! Ο αγαπημένος «Μόγλης – Το Βιβλίο της Ζούγκλας» του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ ζωντανεύει στη σκηνή, από τον Ιούνιο μέχρι και τον Σεπτέμβριο 2025, σε θέατρα και υπαίθριους χώρους σε όλη την Ελλάδα και πλέον είναι η σειρά της Καβάλας να τον υποδεχτεί.
Για την παράσταση που απευθύνεται σε όλα τα παιδιά, αλλά και σε εκείνους που θέλουν να θυμηθούν τις αξίες της παιδικής ηλικίας μέσα από έναν κόσμο γεμάτο φαντασία και περιπέτεια μίλησε στο Kavalapost η σκηνοθέτιδα της Αθανασία Καλογιάννη. Αναφέρθηκε στην προσπάθεια της να μεταφέρει τις έννοιες της ταυτότητας, της ελευθερίας και του ανήκειν στη σκηνή και το πώς εισπράττουν τα παιδιά τα μηνύματα της.
- Πώς ξεκίνησε η σχέση σου με τον Μόγλη; Τι σε τράβηξε σε αυτή την ιστορία και ποια ήταν η πρώτη σου σκηνοθετική σκέψη;
Η σχέση μου με τον Μόγλη ξεκίνησε όπως όλες οι δυνατές σχέσεις: με ένα παιδικό βλέμμα. Διάβασα ξανά το “Βιβλίο της Ζούγκλας” με τα μάτια του θεάτρου και ένιωσα ότι κρύβει μια βαθιά, διαχρονική αλήθεια: την αγωνία του ανθρώπου να ανήκει κάπου. Η πρώτη μου σκηνοθετική σκέψη ήταν να αφηγηθούμε αυτή την ιστορία όχι ως ένα παραμύθι ζώων, αλλά ως μια πορεία ενηλικίωσης, με σύγχρονες εικόνες, ρυθμό και συναισθηματική ακρίβεια. - Το έργο πραγματεύεται την ταυτότητα, την ελευθερία και το ανήκειν. Πώς τα μετέφερες αυτά σκηνικά και αισθητικά, με τρόπο που να φτάνουν στην καρδιά μικρών και μεγάλων;
Χτίσαμε μια “ζούγκλα” που είναι περισσότερο συναισθηματικό τοπίο παρά ρεαλιστικό σκηνικό. Κάθε χρώμα, κάθε ήχος και κάθε κίνηση λειτουργεί ως κώδικας συναισθημάτων. Το παιδί καταλαβαίνει με την καρδιά, ο ενήλικας με τη σκέψη – η παράσταση έπρεπε να αγγίζει και τους δύο κόσμους ταυτόχρονα. - Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση σε αυτή την παράσταση; Τεχνικά, δραματουργικά ή ανθρώπινα – τι σε έκανε να ξενυχτήσεις;
Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν η ισορροπία: ανάμεσα στο παιχνίδι και τη σκέψη, στο γέλιο και στη συγκίνηση. Ξενύχτησα αρκετές φορές προσπαθώντας να «κλειδώσουν» οι σκηνές, να ακουμπήσουν το κοινό χωρίς να το κουράσουν. Και πάντα, το να μιλήσεις αληθινά στα παιδιά, χωρίς να τα υποτιμήσεις, είναι ίσως το πιο απαιτητικό καθήκον. - Η “ζούγκλα” επί σκηνής είναι συμβολική. Για σένα, ποια είναι η σύγχρονη ζούγκλα που βιώνουν τα παιδιά σήμερα;
Η ζούγκλα των παιδιών σήμερα δεν είναι γεμάτη τίγρεις και φίδια – είναι γεμάτη οθόνες, ρυθμούς και πιέσεις. Είναι ο κόσμος των υπερπληροφοριών, των συγκρίσεων, της μοναξιάς πίσω από ένα tablet. Και μέσα σε αυτή τη ζούγκλα, τα παιδιά ψάχνουν αυτό που έψαχνε κι ο Μόγλης: ένα βλέμμα να τα καταλάβει.
5. Ποια στοιχεία επιλέξατε να τονίσετε περισσότερο; Τη δράση, τη φαντασία, τα συναισθήματα ή τα ηθικά διλήμματα του ήρωα;
Η καρδιά της παράστασης χτυπά στους χτύπους του συναισθήματος. Υπάρχει πολλή δράση, μουσική και φαντασία – αλλά όλα αυτά χτίζονται γύρω από τις εσωτερικές συγκρούσεις του Μόγλη. Η παράσταση ξεκινά ως περιπέτεια και καταλήγει σε ένα μεγάλο ερώτημα: τι σημαίνει να είσαι “άνθρωπος”;
- Πώς δούλεψες με τον Πέτρο Λιόντα στον ρόλο του Μόγλη; Τι του ζήτησες εξαρχής και τι σε εξέπληξε στην απόδοσή του;
Με τον Πέτρο δουλέψαμε πάνω στην αθωότητα. Του ζήτησα να “ξεχάσει” πως είναι ηθοποιός και να αφεθεί στην απλότητα ενός παιδιού που μεγαλώνει μόνο του. Με εξέπληξε η εσωτερικότητα που έφερε στον ρόλο – η στιγμή που ο Μόγλης σιωπά και κοιτάζει το κοινό, λέει περισσότερα από εκατό λέξεις. - Τα παιδιά είναι απαιτητικό κοινό – και δίκαια. Τι είδες να “πιάνει” πάνω τους πιο δυνατά; Τι τους μένει τελικά φεύγοντας;
Αυτό που είδα να πιάνει περισσότερο είναι η σχέση του Μόγλη με τα ζώα – οι φιλίες του. Φεύγοντας, τα παιδιά μιλάνε για τον Μπαλού, για τον Μπαγκίρα, για τη λύκαινα. Θυμούνται τη ζεστασιά, τη φροντίδα, την πίστη. Νομίζω τους μένει η αίσθηση πως δεν είναι μόνοι – και πως μπορούν να βρουν το “κοπάδι” τους. - Η μουσική παίζει ρόλο στην παράσταση. Πώς συνεργάστηκες με τον Μανώλη Ανδρουλιδάκη για να δέσει η σκηνοθετική ματιά με το ηχητικό τοπίο;
Η συνεργασία μας με τον Μανώλη ήταν ένας διαρκής διάλογος. Μουσική και εικόνα προχώρησαν χέρι-χέρι. Η μουσική του δεν συνοδεύει απλώς τη δράση – σχολιάζει, φωτίζει και καμιά φορά… αποκαλύπτει αυτό που ο ήρωας δεν μπορεί να πει με λόγια. - Ποια σκηνή θα έλεγες πως είναι η “καρδιά” της παράστασης; Αν έπρεπε να κρατήσεις μόνο μία, ποια θα ήταν;
Η σκηνή του αποχωρισμού του Μόγλη από τη λύκαινα. Είναι μια στιγμή σιωπηλής αγάπης, μητρικής προσφοράς και ενηλικίωσης. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια – μόνο ένα βλέμμα και ένα βήμα προς το άγνωστο. Εκεί βρίσκεται για μένα μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές της ιστορίας. - Αν ερχόταν ο ίδιος ο Ράντγιαρντ Κίπλινγκ να δει την παράσταση, τι θα ήθελες να του πεις; Ή… να μην του πεις;
Θα του έλεγα απλώς: “Ελπίζω να βρήκαμε τη δική μας αλήθεια μέσα στη δική σας ιστορία. Κι αν ένα παιδί, απόψε, αισθάνθηκε λιγότερο μόνο, ίσως κάναμε κάτι σωστά.”
