Στην Καβάλα βρέθηκαν ο πατέρας του Ντένις Ρούτσι, Πάνος Ρούτσι, ο πολυτραυματίας του δυστυχήματος στα Τέμπη, Αντώνης Αντωνίου και η δημοσιογράφος, Μαρία Κεφαλά, με αφορμή την προβολή του ντοκιμαντέρ για τα Τέμπη με τίτλο «ΤΕΜΠΗ: The Untold Story. Τα εγκλήματα έχουν αυτουργούς» το οποίο προβλήθηκε την Κυριακή 15 Μαρτίου 2026 στο Μουσικό Λύκειο Καβάλας, με πρωτοβουλία της Ανοιχτής Συνέλευσης Καβάλας ενάντια στο κρατικό έγκλημα των Τεμπών.
Οι τρεις τους βρέθηκαν στο studio του ALPHA Radio 88,6 μιλώντας στη δημοσιογράφο, Σίσσυ Ακοκαλίδου για τον αγώνα που δίνουν να μην ξεχαστεί το έγκλημα των Τεμπών, για τη δικαστική μάχη που επίκειται, την απεργία πείνας, αλλά και για τη Μαρία Καρυστιανού.
«Δεν θα το ξεχάσω ποτέ, κλαίγαμε όλοι μαζί»
Αρχικά ο Πάνος Ρούτσι επισήμανε: «Από τη μέρα που έγινε αυτό το έγκλημα εμείς όλοι οι συγγενείς, οι γονείς, όταν πήγαμε στον χώρο την πρώτη μέρα για να δούμε τι έγινε, δεν ξέραμε που πατάγαμε, τι θα βρούμε, ειδικά όταν φτάσαμε στο αμφιθέατρο στη Λάρισα, δεν θα το ξεχάσω ποτέ, κλαίγαμε όλοι μαζί και οι 57 οικογένειες. Ποτέ δεν είπα ότι θα σταματήσω, ότι δεν ήταν έγκλημα, ότι δεν θα προσπαθήσω να βρω τους δολοφόνους που σκοτώσανε το παιδί μου, ούτε μετάνιωσα ποτέ για τον αγώνα μου τα τρία αυτά χρόνια που δίνουμε όλοι μαζί, γιατί δε τον δίνω μόνος αυτόν τον αγώνα. Πάντα ελπίζω ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη, πάντα πιστεύω ότι σε όλη την Ελλάδα δεν θα βρεθεί ένας άνθρωπος που να είναι άνθρωπος μέσα του και να κάνει τη δουλειά του σωστά, δεν πιστεύω ότι είναι όλοι ξεπουλημένοι σε αυτήν τη χώρα, δεν θέλω να το πιστέψω».
«Πέρασαν δύο χρόνια για να είμαι ενεργός με τρόπο που να μη χάνω τον ύπνο μου»
Ο Αντώνης Αντωνίου συνέχισε λέγοντας: «Για να σταματήσω να πηγαίνω στο νοσοκομείο τουλάχιστον μία φορά τον μήνα μου πήρε πάνω από έναν χρόνο, αλλά είναι πολύ γενικόλογο να πούμε ότι τα αφήνεις πίσω σου. Είναι δύσκολο όλο αυτό, αλλά όταν το έβαλα σε κάποιο πλαίσιο με το οποίο μπορούσα να δουλέψω και να βάλω το βίωμα μου μπροστά χωρίς να μου κοστίζει ανεπανόρθωτα, πέρασε τουλάχιστον ενάμιση χρόνος και κοντά στη διετία ξεκίνησα να είμαι ενεργός με τρόπο που να μη χάνω τον ύπνο μου. Θυμάμαι ότι πρώτα ασχολήθηκα περίπου δύο εβδομάδες πριν τις τεράστιες διαδηλώσεις του 2025».
«Η καταγραφή των γεγονότων ξεκίνησε από το πρώτο λεπτό μετά τη σύγκρουση»
Η Μαρία Κεφαλά πρόσθεσε: «Το ντοκιμαντέρ είναι μία ομαδική δουλειά, είμαστε ένα συνεργατικό μέσο το untold, είμαστε δέκα άνθρωποι που συμμετέχουμε σε αυτό, άρα η υπογραφή είναι όλων μας. Η καταγραφή των γεγονότων ξεκίνησε ασφαλώς από το πρώτο λεπτό μετά τη σύγκρουση, είχαμε και μία μαρτυρία επιβάτη που ήρθε στα social media του μέσου μας που έλεγε ότι βρισκόμαστε σε μια μεγάλη σύγκρουση δύο τρένων, σας παρακαλώ βοηθήστε μας, οπότε η καταγραφή ειδησεογραφικά ξεκίνησε από το πρώτο λεπτό μετά τη σύγκρουση. Η ιδέα για την ερευνητική προσέγγιση του εγκλήματος των Τεμπών ήρθε όταν ένα πρωινό τυχαία βρισκόμενη στον σταθμό Λαρίσης άκουσα την αναγγελία της γραμμής Αθήνα-Θεσσαλονίκη. Ήταν σοκαριστικό, γιατί πολύ σύντομα ξεκίνησε η λειτουργία της γραμμής χωρίς καν να έχουν απαντηθεί τα πρώτα βασικά ερωτήματα. Άρα ξέραμε ότι πρέπει να αφοσιωθούμε σε αυτό. Σταματήσαμε τον Απρίλιο να καταγράφουμε για το ντοκιμαντέρ το οποίο τον Ιούνιο βγήκε και προβάλλεται σε κλειστές προβολές ακόμα, αλλά θα βγει ελεύθερο στο youtube σε έναν μήνα. Προβάλλεται σε πόλεις με συγκεκριμένο σκοπό, τη συλλογική συμμετοχή, την αφύπνιση, τις ενδεχόμενες προσεγγίσεις διαφορετικών δράσεων. Τότε ξεκινήσαμε να απευθυνόμαστε στους ανθρώπους αυτούς ως πηγές, δεν είχαμε άλλη πηγή διερεύνησης».
«Έτσι έφτασα στην απεργία πείνας»
Για την απεργία πείνας ο Πάνος Ρούτσι αποκάλυψε: «Από τον Αύγουστο που έκλεισε η δικογραφία σκεφτόμουν κάθε τρόπο τι μπορώ να κάνω, δε μπορούσα να σταματήσω. Έτσι σκέφτηκα αυτό, πήρα την βαλίτσα μου, πήρα αυτό το πανί και πήγα στο Σύνταγμα, έκατσα εκεί με τη βαλίτσα μου και ξεκίνησε η απεργία μου. Η αγάπη που λαμβάνω είναι κάτι παρήγορο και με βοηθάει να συνεχίσω. Ιδιαίτερα όταν έκανα απεργία πείνας, ο κόσμος ερχόταν από κάθε πόλη της Ελλάδας, από εξωτερικό κτλ. Προσπαθούμε με τους δικηγόρους μας με κάθε τρόπο. Εννοείται ότι για αυτό το έγκλημα δε φταίει μόνον αυτή η κυβέρνηση, φταίνε και άλλες κυβερνήσεις. Πιστεύω πως κάποια στιγμή θα βγει η αλήθεια, γιατί είμαστε πολλοί, είμαστε όλη η Ελλάδα πια και αυτό είναι μεγάλο όπλο για να βγουν όλα στο φως. Κανένας από εμάς από ‘δω και πέρα δεν θα επιτρέψει να ξανασυμβεί κάτι τέτοιο, γιατί έχουμε γίνει ένα. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να πιέζουμε όλοι μαζί αυτό το σάπιο σύστημα, δεν θα το επιτρέψουμε να ξανασυμβεί».
«Η Μαρία Καρυστιανού είναι και αυτή μια μάνα που πονάει, γιατί πρέπει να την κρίνουμε;»
Σχετικά με τις κινήσεις της Μαρίας Καρυστιανού ο κ. Ρούτσι πρόσθεσε: «Μην ξεχνάμε ότι αυτή η γυναίκα ξεσήκωσε όλη την Ελλάδα το 2025 και το ότι τα Τέμπη ήταν πάλι στην επικαιρότητα, σε εκείνη οφείλεται. Το ότι είναι ένας τρόπος για να τους πολεμήσεις από μέσα, συμφωνώ μαζί της εντελώς, να το κάνει. Είναι και εκείνη μια μάνα που πονάει. Ο καθένας έχει τον τρόπο του, εγώ έκανα την απεργία πείνας, η Μαρία σκέφτηκε αυτόν τον τρόπο, γιατί πρέπει να την κρίνουμε; Ως Πάνος εγώ συμφωνώ ότι είναι ένας τρόπος να βγει η αλήθεια, αλλά το να κατέβει ως πολιτικός εμένα δε με εκφράζει».
«Δεν εκφράσαμε ποτέ την αντίρρησή μας στο να κατέβει στον πολιτικό στίβο οποιοδήποτε μέλος του Συλλόγου»
Η Μαρία Κεφαλά πρόσθεσε: «Ο Σύλλογος δεν εξέφρασε ποτέ την αντίρρησή του στο να κατέβει στον πολιτικό στίβο το οποιοδήποτε μέλος του, ουδέποτε, απλά αυτό που είπε είναι ότι πρέπει να διαχωριστούν οι αρμοδιότητες, οι εκπροσωπήσεις, γιατί κάποιοι ρόλοι δεν είναι συμβατοί. Οι άνθρωποι του Συλλόγου που είναι όλοι ενωμένοι και με έναν κοινό σκοπό και ένα κοινό κέντρο, το μόνο που είπαν είναι ότι δύο θεσμική ρόλοι είναι κάπως ασύμβατοι και αυτό δεν αφορούσε μόνο την κ. Καρυστιανού, αφορά κάθε μέλος του Συλλόγου. Κάθε άνθρωπος όταν πολιτεύεται μπαίνει στην κρίση των πολιτών, άρα η κ. Καρυστιανού πέρα από την ιδιότητά της ως συγγενείς θύματος, αυτήν τη στιγμή κρίνεται ως άνθρωπος που θα διεκδικήσει την ψήφο μας».
«Το αυτονόητο θα πω στους δικαστές»
Καταληκτικά ο Πάνος Ρούτσι τόνισε: «Είναι πάρα πολύ δύσκολο να μη δουλεύεις τρία χρόνια τώρα και να κυνηγάς τους δολοφόνους. Έχω πολύ βοήθεια από την οικογένειά μου, με στηρίζουν πάρα πολύ, εννοείται και ψυχολογικά με στηρίζει όλος ο κόσμος, αλλά ναι, είναι πάρα πολύ δύσκολο και οικονομικά από εδώ και πέρα, γιατί πρέπει να είμαι σε κάθε πόλη, να ενημερώνω τον κόσμο. Θέλει πάρα πολύ να τα ακούσει από το στόμα μου όλα αυτά, θέλει να με δει, θέλει να μου δίνει τη δύναμη, θέλει να με αγκαλιάσει. Και εγώ το θέλω. Έτσι αυτό μου δίνει τη δύναμη να συνεχίσω και θα συνεχίσω, δεν έχω κάτι άλλο να κάνω, επιστροφή δεν υπάρχει. Το αυτονόητο θα πω στους δικαστές, γιατί τρία χρόνια τώρα το ερώτημα όλης της Ελλάδας είναι για ποιον λόγο υποφέρουμε, για ποιον λόγο εμείς οι γονείς, οι συγγενείς, πρέπει να υποφέρουμε. Δε μας αφήνουν να θρηνήσουμε».