Μόλις πέσει η νύχτα στην Καβάλα τα μνημεία της σχεδόν χάνονται μέσα στο σκοτάδι, ενώ στην Ευρώπη επενδύουν συστηματικά στον αρχιτεκτονικό φωτισμό των μνημείων. Ο φωτισμός του Φρουρίου ή του ιστορικού Υδραγωγείου, ακόμη και της Παλιάς Πόλης, είναι μια κουβέντα που ανοίγει σχεδόν κάθε καλοκαίρι, με τον Ιωάννη Τριανταφυλλίδη να το πηγαίνει ακόμη παραπέρα.
Τα μνημεία δε χρειάζονται μόνο ιστορία. Χρειάζονται και σεβασμό
Είναι πραγματικά αδιανόητο μια πόλη με τόσο ισχυρή ιστορική ταυτότητα να αφήνει στο σκοτάδι τα τρία πιο εμβληματικά της τοπόσημα. Το Κάστρο, η Χερσόνησος της Παναγίας και το Υδραγωγείο δεν είναι απλώς παλιά κτίσματα. Είναι η εικόνα της Καβάλας. Είναι αυτό που αντικρίζει κάθε επισκέπτης. Είναι η πολιτιστική της υπογραφή. Και όμως, μόλις πέσει η νύχτα, σχεδόν χάνονται μέσα στο σκοτάδι.
Την ίδια στιγμή, σε ολόκληρη την Ευρώπη ακόμη και πολύ μικρότερες πόλεις, επενδύουν στον αρχιτεκτονικό φωτισμό των μνημείων τους, αναδεικνύοντας την ιστορία τους, ενισχύοντας τον τουρισμό τους και δημιουργώντας μια μοναδική νυχτερινή ταυτότητα.
Στην Καβάλα συνεχίζουμε να αντιμετωπίζουμε τον φωτισμό των σημαντικότερων μνημείων ως… πολυτέλεια. Όμως, δεν είναι πολυτέλεια. Είναι στοιχειώδης αισθητική. Είναι πολιτισμός. Είναι τουριστική στρατηγική. Είναι σεβασμός στην ιστορία της πόλης.
Η Καβάλα διαθέτει ένα από τα ομορφότερα φυσικά και ιστορικά σκηνικά της Μεσογείου. Το μόνο που φαίνεται να λείπει είναι η βούληση να το αναδείξει.
Γιατί μια πόλη που σβήνει τα σύμβολά της κάθε βράδυ, δύσκολα μπορεί να ισχυριστεί ότι επενδύει πραγματικά στην ταυτότητα και το μέλλον της.
*Φωτογραφία: Θανάσης Σοφιανός