Γραφειοκρατικά βάρη, ψηφιακές πλατφόρμες, υποχρηματοδότηση και εξοντωτικό κόστος διαβίωσης συνθέτουν το σκηνικό μέσα στο οποίο καλούνται να εργαστούν οι εκπαιδευτικοί σήμερα. Ο Δημήτρης Λυμπεράκης με δημόσια τοποθέτηση του με αφορμή την έναρξη της σχολικής χρονιάς καταγράφει τις προκλήσεις, τα αδιέξοδα αλλά και το αμείωτο παιδαγωγικό στοίχημα της σχολικής χρονιάς, κάνοντας μια ειλικρινή καταγραφή για το τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες της τάξης. Συγκεκριμένα αναφέρει:
«Μιλώντας για την σχολική πραγματικότητα γίνεται αντιληπτό ότι από τη μία υπάρχει ο μύθος του «βολεμένου» δασκάλου που κάνει 15ήμερες διακοπές, Χριστούγεννα και Πάσχα, και 2μηνες διακοπές το καλοκαίρι.
Από την άλλη οι εκπαιδευτικές και παιδαγωγικές απαιτήσεις αυξάνονται, οι μισθοί είναι καθηλωμένοι, οι αναπληρωτές αντιμετωπίζονται με απαξίωση και με αμιγώς ποσοτικά οικονομικά κριτήρια, με αποτέλεσμα να παραιτούνται, και οι νέοι εκπαιδευτικοί απομυθοποιούν το λειτούργημα του δασκάλου.
Η «δωρεάν» παιδεία ορίζεται πλέον ως ψευδαίσθηση
Το bullying ως καθημερινό και με ανησυχητικές διαστάσεις πρόβλημα αντανακλά την κοινωνική και οικογενειακή ένταση.
Η επαγγελματική εξουθένωση (burnout) των εκπαιδευτικών γιγαντώνεται
Η υποχρηματοδότηση των σχολικών μονάδων παγιώνεται
Περιγράφοντας στη συνέχεια αδρομερώς τον νέο δάσκαλο και τον ρόλο του «σκαλώνουμε» κατ αρχάς στην τεράστια αλλαγή που έχει συντελεστεί μέσα στη σχολική τάξη.
Ο όγκος των πληροφοριών ολοένα αυξάνεται. Το άγχος και η οικογενειακή πίεση προς τα παιδιά δυναμιτίζουν την καθημερινότητα του μαθητή. Τα κοινωνικά δίκτυα αντικαθιστούν την πρόσληψη γνώσης με την σωρεία πληροφοριών.
Μέσα στην σχολική τάξη συναντούμε το παιδί με δυσκολία συγκέντρωσης. Το παιδί που βρίσκεται στο φάσμα μαθησιακών δυσκολιών. Το παιδί- χάρτη των χτεσινών οικογενειακών γεγονότων. Το παιδί που δεν μιλά και δεν εξωτερικεύει συναισθήματα. Το παιδί με αδυναμία συγκέντρωσης ή με ξεσπάσματα θυμού. Το παιδί που μαθαίνει ελληνικά αλλά δεν τα καταφέρνει ακόμη.
Μέσα στη σχολική τάξη όμως βρίσκουμε και τον εκπαιδευτικό που αξιολογείται, που καταρτίζει σχέδια δράσης, καταχωρίζει βαθμούς, συγκεντρώνει πληροφορίες για το οικογενειακό υπόστρωμα του παιδιού, επιμορφώνεται.
Μέσα στη σχολική καθημερινότητα βρίσκεται και ο Διευθυντής που
«είναι δάσκαλος, παιδαγωγός, διαχειριστής κρίσεων, χειριστής ψηφιακών πλατφορμών, και διεκπεραιωτής μιας συνεχώς διογκούμενης γραφειοκρατίας».
Δεν φτάνουν τα παραπάνω. Η Πολιτεία ζητά από τον εκπαιδευτικό συνεχή κατάρτιση, μεταπτυχιακές σπουδές, δεύτερο πτυχίο, ξένες γλώσσες, πιστοποιητικό ψηφιακών δεξιοτήτων, σεμινάρια και κάθε μορφής πιστοποιήσεις..
Τεχνηέντως λησμονά η Πολιτεία ότι ο εκπαιδευτικός δεν είναι babysiter. Δε κρατά παιδιά στο σχολείο, όσο οι γονείς εργάζονται. Συνεργάζεται με τους γονείς, διαχειρίζεται συμπεριφορές, διαφοροποιεί την διδασκαλία του, αν εντοπίσει δυσκολίες, και προστατεύει το παιδαγωγικό κλίμα.
Της διαφεύγει και συγκαλύπτει και το γεγονός ότι με μισθό 800- 1000 ευρώ περίπου,τοποθετείται ο εκπαιδευτικός σε σχολείο που απέχει πολλά χιλιόμετρα από το χωριό του, πληρώνει 500 με 600 ευρώ νοίκι,χώρια οι λογαριασμοί, οι μετακινήσεις, τα εισιτήρια, η καθημερινή του σίτιση.
Αυτός, ο «κηφήνας» εκπαιδευτικός, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του, την επόμενη μέρα οφείλει να μπει με ένα πλατύ χαμόγελο στην τάξη και να αποτελέσει σημείο αναφοράς και έμπνευσης των μαθητών και μαθητριών του
Κι όταν, επιτέλους, καταφέρει και μπει στη σχολική τάξη, έρχεται αντιμέτωπος με ηλεκτρονικές πλατφόρμες, διοικητικά έγγραφα προς άμεση συμπλήρωση, deadlines κάθε είδους, άπειρες καταχωρίσεις και διοικητικές απαιτήσεις.
Το μεγαλύτερο λάθος των τελευταίων δεκαετιών ήταν ότι έγινε προσπάθεια να βελτιωθεί το σχολείο προσθέτοντας συνεχώς πράγματα.
Νέες δράσεις, με περισσότερη γραφειοκρατία
Νέα προγράμματα, με περισσότερες παράλογες απαιτήσεις
Νέες πλατφόρμες και νέες διαδικασίες, με το εμμονικό μότο «να υπάρχει δράση».
Νέα αξιολόγηση, χωρίς περισσότερη ελευθερία στον εκπαιδευτικό
Η εκπαίδευση εξακολουθεί να είναι ανθρώπινη σχέση, η οποία και γκριζάρεται κάθε σχολική χρονιά και περισσότερο.
Η θεσμική απλώς σχέση δασκάλου και μαθητή, η μεγαλύτερη δυσκολία οριοθέτησης, η αύξηση της διοικητικής επιβάρυνσης, η γνώση που είναι παντού και συνεχώς διαθέσιμη και οι περισσότερες πηγές πληροφοριών και ερεθισμάτων για τον μαθητή, αποδυναμώνουν αργά αλλά σταθερά το δημόσιο σχολείο.
Φυσικά και κατανοούμε καλύτερα τις μαθησιακές δυσκολίες, την διαφορετικότητα και τις διαφορετικές ανάγκες των μαθητών
Φυσικά και διαλεγόμαστε, συνεργαζόμαστε, συμμετέχουμε και δημιουργούμε περισσότερα μαζί με τα παιδιά
Οι καιροί ου μενετοί για το δημόσιο σχολείο και τους δημόσιους λειτουργούς του
Αυτά που πρέπει να κρατήσουμε είναι η προσπάθεια, η συνέπεια, η προσωπική σχέση εκπαιδευτικού- μαθητή.
Είναι τα δικαιώματα του παιδιού, η συμπερίληψη, η διαφοροποιημένη διδασκαλία, η καλλιέργεια κριτικής σχέσης.
Αυτά που πρέπει να πετάξουμε είναι ο φόβος, η ισοπέδωση της διαφορετικότητας, η αχρείαστη γραφειοκρατία, οι δράσεις χωρίς περιεχόμενο και αποτέλεσμα και η υπερβολική τυποποίηση.
Χρειαζόμαστε έναν εκπαιδευτικό – επιστήμονα, που γνωρίζει καλά το διδακτικό αντικείμενό του, έναν εκπαιδευτικό -παιδαγωγό που κατανοεί τη συμπεριφορά του παιδιού, έναν εκπαιδευτικό- πρόσωπο αναφοράς που μπορεί να εμπνεύσει
Δεν μπορούμε να ζητούμε από έναν νέο άνθρωπο να γίνει εκπαιδευτικός, να διαθέτει μεταπτυχιακό και διδακτορικό, να εργαστεί με παιδιά με τεράστια ευθύνη και ταυτόχρονα η Πολιτεία να τον αντιμετωπίζει ως συνήθη επαγγελματία.
Ο εκπαιδευτικός καθημερινά «ζυμώνει» τον πηλό της παιδαγωγικής και γνωστικής παροχής, κρατά ένα μέρος του μέλλοντος κι αυτό πρέπει να αποτυπώνεται στην αξιοπρέπεια, την αυτονομία και τον σεβασμό όλων ημών, υμών και της Πολιτείας προς αυτόν.
ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΊΑ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ».