Η Νικήσιανη του Δήμου Παγγαίου γέμισε ζωντάνια και παράδοση με την αναβίωση του μοναδικού εθίμου των «Αράπηδων», ενός εθίμου άρρηκτα δεμένου με την ιστορία και την ταυτότητα του χωριού.
Η συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας και ιδιαίτερα της νεολαίας ανέδειξε τον βαθύ συμβολισμό του εθίμου, που εκφράζει τη συνέχεια, τη συλλογικότητα και τον σεβασμό στις ρίζες και στις αξίες του τόπου.
«Θερμά συγχαρητήρια στον Πολιτιστικό Σύλλογο “Ο Αράπης”, που με συνέπεια, μεράκι και αγάπη για την παράδοση κρατά ζωντανό το έθιμο των Αράπηδων και το μεταδίδει από γενιά σε γενιά. Ένα μεγάλο μπράβο σε όλους όσοι συμμετείχαν και στήριξαν αυτή την αυθεντική γιορτή του τόπου μας», ανέφερε ο Δήμαρχος Παγγαίου, Φίλιππος Αναστασιάδης στο μήνυμά του.
Λίγα λόγια για το έθιμο
Οι ρίζες του εθίμου χάνονται στα βάθη των αιώνων, καθώς αποτελεί κατάλοιπο της Διονυσιακής Λατρείας και των καλενταριών, ενώ η αναβίωση, διάσωση και διάδοση του εθίμου γίνεται από τον Πολιτιστικό Μορφωτικό Σύλλογο Νικήσιανης «Ο Αράπης».
Οι Αράπηδες, άνδρες δηλαδή κάθε ηλικίας του χωριού, ντυμένοι με προβιές και ζωσμένοι με «τα τσάνια», χωρίζονται σε δύο ομάδες, με δύο αρχηγούς να τους οδηγούν και βγαίνουν στα σοκάκια του χωριού. Το βήμα τους είναι αργό και επιβλητικό προκαλώντας εκκωφαντικό θόρυβο, για να ξορκίσουν το κακό και να φέρουν το αισιόδοξο μήνυμα της ζωής. Οι δύο ομάδες ενώνονται στο Δημοτικό Σχολείο, όπου και τους περιμένει ο κόσμος.
Οι δύο αρχηγοί παλεύουν, μέχρι την τελική πτώση του ενός. Ακολουθεί μυσταγωγία γύρω από τον πεσμένο αρχηγό και ολοκληρώνεται με την ανάσταση του νεκρού. Χαρούμενοι όλοι βγάζουν τις μπαρμπότες, αποκαλύπτοντας τα πρόσωπά τους και στήνουν έναν κυκλικό ξέφρενο χορό.
Σύμφωνα με την παράδοση η πάλη αυτή, καθώς και η πτώση του Αράπη συμβολίζει τον θάνατο του Διονύσου από τους Τιτάνες και την χειμερία νάρκη της Φύσης, ενώ η έγερσή του την ανάσταση του Διονύσου από τον Δία και το ξαναζωντάνεμα της Φύσης με τον ερχομό της άνοιξης.
Πέρα από τον καθαρά διονυσιακό τους χαρακτήρα, εικάζεται ότι χρησιμοποιήθηκαν από τον Μέγα Αλέξανδρο για να απωθήσει τους εχθρούς του, λόγω της αποκρουστικής όψης τους. Αργότερα οι κάτοικοι του Παγγαίου, σε συνδυασμό με τα διονυσιακά ορφικά μυστήρια, έκαναν αναπαράσταση του γεγονότος και έτσι έχει διασωθεί μέχρι τις ημέρες μας αναλλοίωτο.