Το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας φιλοξενεί σε πανελλήνια πρώτη την πιο ηλεκτρισμένη εκδοχή των «Τριών Αδελφών» του Τσέχωφ, την IRЯINA της Γιώτας Αργυροπούλου, με τις Ωρόρα Μαριόν, Μαριάνθη Παντελοπούλου και Ναταλία Σουίφτ.
Πρόκειται για μια τελετουργία μεταμόρφωσης του έργου του Τσέχωφ, αλλά ταυτόχρονα και μια τομή στο πώς διαβάζουμε τα κλασικά έργα, με τον κινηματογραφικό φωτισμό, το φαντασιακό σκηνικό και την επιβλητική μουσική να αλλάζουν διαρκώς την ταυτότητα της IRЯINA η οποία δε ζητά να τη «δεις», ζητά να χορέψεις μαζί της, να ιδρώσεις στον ρυθμό της, να ταυτιστείς μαζί της, χωρίς όρους και διδαχές.
Γράφει η Νατάσα Θεοδοσίου
Η Ιρίνα του Τσέχωφ ήθελε να πάει στη Μόσχα. Η IRЯINA της Γιώτας Αργυροπούλου, όμως, είναι ήδη εκεί, σε μια Μόσχα από φως, ιδρώτα και καθρέφτες, εκεί όπου οι ταυτότητες διαλύονται και ξανασυντίθενται σαν πειραματικό λουλούδι μέσα σε ψυγείο ανθοπωλείου. Το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας φιλοξενεί σε πανελλήνια πρώτη την πιο ηλεκτρισμένη εκδοχή των «Τριών Αδελφών» που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια: Ένα έργο που δε στέκεται «πάνω» στον Τσέχωφ, αλλά τον διαπερνά όπως το νέον διαπερνά το γυαλί.
Η Γιώτα Αργυροπούλου, με σύλληψη, δραματουργία και σκηνοθεσία δικής της υπογραφής, δεν αναπαριστά την Ιρίνα… τη διασπά. Την κάνει τρισυπόστατη. Η Ωρόρα Μαριόν, η Μαριάνθη Παντελοπούλου και η Ναταλία Σουίφτ δεν «υποδύονται», συντονίζονται, συγκρούονται, αντανακλούν. Είναι οι τρεις οπτικές μιας γυναίκας που δεν χωρά πουθενά, γι’ αυτό και διαλέγει να υπάρξει παντού. Το βλέμμα τους, η ανάσα τους, ο χορός τους είναι ένα πανηγύρι διάσπασης, μια μυσταγωγία επανάληψης και λήθης.
Ο χώρος της Μιχαήλας Πλιαπλιά είναι το τέταρτο σώμα της παράστασης. Ένα ψυγείο γεμάτο λουλούδια, σκουριά, πλαστικό και φως, ένα σκηνικό-εργαστήριο όπου η ζωή συντηρείται και αποσυντίθεται ταυτόχρονα. Εκεί μέσα, τα σώματα μοιάζουν να πειραματίζονται με την έννοια της ύπαρξης. Είναι ανθοδέσμες που δεν πεθαίνουν, αλλά σαπίζουν αργά, όπως τα όνειρα που δε ζήσαμε ποτέ.
Η μουσική της Μαριλένας Ορφανού (Someone Who Isn’t Me) χτυπάει σαν καρδιά. Στιγμές ηλεκτρονικές, άλλες φορές σαν αναπνοή μέσα από γυάλινο σωλήνα. Η μουσική δεν συνοδεύει, οδηγεί. Γίνεται η φωνή του εσωτερικού χρόνου της Ιρίνας, ενός χρόνου που δεν κινείται ευθύγραμμα, αλλά κυκλικά, παλμικά, σαν DJ set ανάμεσα σε δύο εποχές.
Και μετά, ο φωτισμός του Γιάννη Καραμπάτσου, σα να κρατάς αναπτήρα σε υπόγειο γεμάτο καθρέφτες. Σκίζει τη σκηνή στα δύο, ζωγραφίζει τις ρωγμές του χώρου, και κάνει το θεατρικό ψυγείο να μοιάζει με διαστημόπλοιο που πάει πράγματι «Στη Μόσχα!». Ένα ταξίδι που δεν είναι γεωγραφικό, αλλά ψυχικό, γυναικείο, σχεδόν μεταφυσικό.
Η IRЯINA είναι μια performance που λειτουργεί σαν τελετουργία μεταμόρφωσης. Η φράση του Τσέχωφ μεταγράφεται όχι σε λόγο, αλλά σε ρυθμό, κίνηση, επανάληψη. Δεν υπάρχει πλοκή με αρχή, μέση και τέλος, υπάρχει μια δραματουργική σπείρα που ρουφά τον θεατή στο κέντρο της. Μια «πρόβα μνήμης» όπου η Ιρίνα θυμάται όλες τις εκδοχές της, από κορίτσι, γυναίκα, ακτιβίστρια, επαναστάτρια, μέχρι φάντασμα των δικών της ονείρων.
Η σκηνοθεσία της Αργυροπούλου είναι άφοβη. Αντιστέκεται στην εξουσία των όπλων και των ρόλων, βαθιά πολιτική χωρίς να το διακηρύσσει. Οι ήρωες του Τσέχωφ ζούσαν στην αναμονή. Εδώ, οι ηρωίδες αρνούνται να περιμένουν άλλο. Ονειρεύονται, θυμώνουν, γελούν και χορεύουν πάνω στα ερείπια των προσδοκιών τους. Το έργο δεν «ανεβαίνει» απλώς ξεδιπλώνεται σαν μια εγκατάσταση ζωντανής τέχνης, όπου το θέατρο συναντά το σινεμά, τη μουσική και τα εικαστικά σε μια συνεχή εναλλαγή ρυθμών και υφών.
Η πανελλήνια πρώτη της παράστασης στην Καβάλα σηματοδοτεί μια τομή στο πώς διαβάζουμε τα κλασικά έργα: Όχι ως μνημεία, αλλά ως υλικά που ανασαίνουν και μεταλλάσσονται. Από την επαρχιακή πλήξη των «Τριών Αδελφών» στη σύγχρονη υπαρξιακή ανησυχία, από το «θέλω να πάω στη Μόσχα» στο «είμαι ήδη εκεί, αλλά δεν με αναγνωρίζω».
Αυτό που μένει, όταν πέφτουν τα φώτα, είναι μια αίσθηση γιορτής. Μιας γιορτής που είναι ταυτόχρονα ξόρκι και εξομολόγηση. Η IRЯINA δε ζητά να τη «δεις», ζητά να μπεις μέσα της, να χορέψεις μαζί της, να ιδρώσεις στον ρυθμό της.
Και καθώς ξεκινά, αύριο η δεύτερη εβδομάδα παραστάσεων στο Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου, η IRЯINA στήνει το πιο παράξενο, ποιητικό και ανυπότακτο πάρτι της φετινής θεατρικής σεζόν, ένα πάρτι όπου το φως, ο ήχος και το σώμα μιλούν τη γλώσσα μιας Μόσχας που υπάρχει μόνο στο όνειρο.
Συντελεστές
Σύλληψη-Δραματουργία-Σκηνοθεσία: Γιώτα Αργυροπούλου
Κείμενο: Γιώτα Αργυροπούλου σε συνεργασία με τις ηθοποιούς μέσω αυτοσχεδιασμών
Καλλιτεχνικός συνεργάτης: Μιχάλης Κωνσταντάτος
Συμβολή στη δραματουργία: Igor Dobrcic
Σκηνογραφία: Μιχαήλα Πλιαπλιά
Μουσική: Μαριλένα Ορφανού (Someone Who Isn’t Me)
Κοστούμια: Βασιλεία Ροζάνα
Συμβολή στην κίνηση: Ίρις Καραγιάν
Σχεδιασμός ήχου: Νίκος Σωτηρέλης
Σχεδιασμός Φωτισμών: Γιάννης Καραμπάτσος
Οργάνωση και εκτέλεση παραγωγής: Άρης Λάσκος, blindspot theatre group
Βοηθός σκηνοθέτη: Παρασκευή Λυπημένου
Βοηθός παραγωγής: Πάνος Θεοδωρακόπουλος
Β’ βοηθός σκηνοθέτη: Γεωργιάνα Αννοπούλου
Βοηθός σκηνογράφου: Υρώ Ζερβούδη
* Ευχαριστούμε τους: Αλέξανδρο Τηλιόπουλο και το opbo studio, Γιάννη Φώτου, Νεφέλη Μυρωδιά, Σωτηρία Σμυρναίου.
Ερμηνεία: Ωρόρα Μαριόν, Μαριάνθη Παντελοπούλου, Ναταλία Σουίφτ
Συμπαραγωγή ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, Θέατρο Τέχνης, blindspot theatre group.
Με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.
Η έρευνα για την παράσταση υποστηρίχθηκε από το Onassis AiR-Πρόγραμμα Διεθνούς Καλλιτεχνικής Φιλοξενίας και Έρευνας του Ιδρύματος Ωνάση
Info
IRЯINA
Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου
Πέμπτη 9-Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2025 (Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:00)
Γενική είσοδος: 14 ευρώ
Μειωμένο 10 ευρώ (φοιτητικό, κάρτα ανεργίας, ΑμεΑ, Άνω των 65 ετών)
Προπώληση εισιτηρίων καθημερινά από τη Δευτέρα 6 Οκτωβρίου: 11:00-14:00 και 18:00-20:00 στο Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου.
Για περισσότερες πληροφορίες και κρατήσεις θέσεων μπορείτε να καλείτε στα τηλέφωνα του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας 2510 220876 (10:00-14:00).