Ο μήνας Ιούλιος κατέχει ξεχωριστή θέση στο λειτουργικό εορτολόγιο της Εκκλησίας μας, καθώς κατά τη διάρκειά του τιμώνται πολλοί Άγιοι Μάρτυρες, οι οποίοι με την ομολογία και τη θυσία τους ανέδειξαν τη δύναμη της πίστεως και της αγάπης προς τον Χριστό. Η ζωή τους αποτελεί διαχρονική μαρτυρία ότι η πίστη δεν είναι μια θεωρητική διδασκαλία, αλλά τρόπος ζωής που οδηγεί ακόμη και στη θυσία, όταν το απαιτήσουν οι περιστάσεις.
Ιδιαίτερη θέση ανάμεσα τους κατέχει και ο συντοπίτης Νεομάρτυρας Άγιος Ιωάννης ο Θάσιος, το καύχημα της τοπικής μας Εκκλησίας και της νήσου της Θάσου. Ένα παιδί μόλις δεκατεσσάρων ετών, το οποίο αξιώθηκε να δοξάσει τον Θεό όχι μόνο με την καθαρότητα της ζωής του, αλλά και με τη μαρτυρική του τελείωση. Η νεανική του ηλικία κάνει ακόμη πιο θαυμαστή τη σταθερότητα της πίστεώς του και την πνευματική ωριμότητα με την οποία αντιμετώπισε τη δοκιμασία.
Ο Ιωάννης γεννήθηκε στις Μαριές της Θάσου και ανατράφηκε μέσα σε ένα περιβάλλον πίστεως και ευσεβείας. Στην ενορία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών έμαθε να προσεύχεται, να εκκλησιάζεται και να αγαπά τον Χριστό. Εκεί καλλιεργήθηκε μέσα του ο σπόρος της πίστεως, ο οποίος αργότερα θα απέδιδε τον καρπό της ομολογίας.
Σε νεαρή ηλικία ανεχώρησε για την Κωνσταντινούπολη, κοντά στον θείο του, προκειμένου να μάθει τη τέχνη του ράπτη και να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Η ανθρώπινη σκέψη σχεδίαζε ένα μέλλον εργασίας και δημιουργίας· η θεία πρόνοια, όμως, είχε ετοιμάσει γι’ αυτόν μια άλλη πορεία, εκείνη της μαρτυρίας και της αγιότητος.
Μία καθημερινή αποστολή σε κατάστημα Εβραίου εμπόρου στον Γαλατά έμελλε να αλλάξει την πορεία της ζωής του. Μια διαφωνία στάθηκε αφορμή για να κατηγορηθεί ψευδώς ότι προσέβαλε τη μουσουλμανική πίστη. Οδηγήθηκε ενώπιον του Βεζίρη, ο οποίος, βλέποντας την ηλικία και την αθωότητά του, επιχείρησε να τον μεταπείσει. Του υποσχέθηκε αξιώματα, πλούτη και τιμές, αρκεί να αρνηθεί τον Χριστό και να ασπασθεί το Ισλάμ.
Οι υποσχέσεις όμως του κόσμου δεν μπόρεσαν να κλονίσουν την καρδιά ενός παιδιού που είχε ήδη γνωρίσει τον αληθινό θησαυρό. Ο νεαρός Ιωάννης αρνήθηκε κάθε συμβιβασμό και ομολόγησε με παρρησία τον Χριστό. Δεν λύγισε μπροστά στις απειλές ούτε γοητεύθηκε από τις υποσχέσεις. Προτίμησε να χάσει την πρόσκαιρη ζωή, για να κερδίσει την αιώνια. Έτσι, στις 20 Δεκεμβρίου 1652, παρέδωσε την αγνή ψυχή του στον Κύριο διά του μαρτυρίου του αποκεφαλισμού.
Η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος Ιωάννου κατά την ημέρα της μαρτυρικής του τελειώσεως, στις 20 Δεκεμβρίου. Για την τοπική όμως Εκκλησία της Θάσου, και ιδιαίτερα για την κοινότητα των Μαριών, η τιμή προς τον Άγιο ανανεώνεται πανηγυρικά και στις 11 Ιουλίου, ημέρα κατά την οποία, το έτος 1982, τελέστηκαν τα εγκαίνια του Ιερού Παρεκκλησίου που ανεγέρθηκε προς τιμήν του στον τόπο της γενέτειράς του. Τα εγκαίνια τέλεσε ο μακαριστός Μητροπολίτης Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου κυρός Προκόπιος, ο οποίος υπήρξε ο εμπνευστής και πρωτεργάτης της ανεγέρσεως του Παρεκκλησίου, έχοντας πολύτιμο συνεργάτη τον αοίδιμο ιερέα π. Ιωάννη Μυλωνά, τότε εφημέριο της ενορίας των Μαριών. Έκτοτε, η 11η Ιουλίου έχει καθιερωθεί ως ημέρα τοπικής πανηγύρεως και πνευματικής συνάξεως.
Σε μια εποχή κατά την οποία οι νέοι καλούνται να αντιμετωπίσουν ποικίλες προκλήσεις και πειρασμούς, ο Άγιος Νεομάρτυρας Ιωάννης ο Θάσιος παραμένει φωτεινό πρότυπο πίστεως, θάρρους και αφοσιωσεως στον Χριστό.
Είθε, με τις πρεσβείες του, να εμπνέει και να ενδυναμώνει ιδιαίτερα τα νέα παιδιά, ώστε να πορεύονται με πίστη, καθαρότητα και ελπίδα, μένοντας σταθερά κοντά στον Χριστό και στην Εκκλησία Του.
– Του αρχιμανδρίτου Παντελεήμονος Σάββα, Αρχιερατικού Επιτρόπου Θάσου
