Ρεπορτάζ: Αλέξανδρος Λιτσαρδάκης
Για δεκαετίες η Παραλία Οφρυνίου ήταν ένας μικρός θερινός οικισμός που ζωντάνευε μόνο για λίγες εβδομάδες κάθε καλοκαίρι. Μέσα σε λιγότερο από δέκα χρόνια, η εικόνα άλλαξε ριζικά.
Η Εγνατία Οδός έφερε την περιοχή πιο κοντά στα Βαλκάνια και, από τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, δεκάδες Βούλγαροι άρχισαν να αγοράζουν οικόπεδα και κατοικίες, μετατρέποντας την Τούζλα σε μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες παραθαλάσσιες ζώνες της Βόρειας Ελλάδας.
Οι κάτοικοι των γύρω χωριών του Οφρυνίου, κατέβηκαν στη θάλασσα για εργασία και μόνιμη κατοικία. Η Παραλία Οφρυνίου, που είναι ουσιαστικά ένας παραθεριστικός οικισμός, έχει πλέον περισσότερους μόνιμους κατοίκους από το ίδιο το χωριό Οφρύνιο (1.222 έναντι 740 – απογραφή ΕΛΣΤΑΤ 2021).
Πίσω από τις νέες οικοδομές και τη σεζόν που πλέον διαρκεί σχεδόν πέντε μήνες, κρύβεται το πλούσιο κομμάτι της Βουλγαρικής κοινωνίας, που αγόρασε και αγοράζει γη.
«Εκεί που σήμερα βλέπεις σπίτια, υπήρχαν μόνο καλαμιές»
Η μεταμόρφωση της περιοχής δεν έγινε από τη μία μέρα στην άλλη. Οι κάτοικοι θυμούνται μια εντελώς διαφορετική εικόνα, όταν η περιοχή ζούσε ουσιαστικά μόνο για λίγες εβδομάδες κάθε καλοκαίρι.
«Το 2006, μόλις έφτανε η 20ή Αυγούστου, κλείναμε τα μαγαζιά και πηγαίναμε διακοπές», θυμάται ο Ηλίας Αραμπατζής, ιδιοκτήτης καταστήματος ρούχων.
Σήμερα, λέει στο NEWS 24/7, η σεζόν ξεκινά από τον Μάιο και φτάνει μέχρι τον Σεπτέμβριο. «Δεν υπάρχει ωράριο. Από τον Μάιο είμαστε κάθε μέρα εδώ. Έχει τύχει να σκουπίζω στις 12:30 τα μεσάνυχτα, και να μπουν πελάτες που μου έκαναν τζίρο».
«Εκεί που η γη μας δεν είχε στον ήλιο μοίρα, ξαφνικά απέκτησε αξία», λέει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας πώς μια περιοχή με χωράφια, αμπέλια, ελιές και αμυγδαλιές άρχισε να προσελκύει ολοένα και περισσότερους επενδυτές και παραθεριστές.
«Γύρω ήταν έλος, δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα. Εκεί που βλέπεις σήμερα σπίτια, υπήρχαν αμυγδαλιές και καλαμιές».
Η τουριστική περίοδος, όπως εξηγεί στο NEWS 24/7, από έναν μήνα έφτασε πλέον να διαρκεί σχεδόν τέσσερις. «Παλιά δουλεύαμε από τις 20 Ιουλίου μέχρι τις 20 Αυγούστου. Μετά τις 15 Αυγούστου γυρίζαμε σπίτι μας. Σήμερα μιλάμε για περίπου 130 ημέρες σεζόν. Αν συγκρίνουμε τον Ιούλιο του 2015 με τον Ιούλιο του 2022, παρατηρώ μια αύξηση τζίρου 400%».
«Οι Βούλγαροι έγιναν επιχειρηματίες – Εμείς τα κάναμε μπουζούκια»
Οι δύο επιχειρηματίες συμφωνούν ότι καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη έπαιξε η αύξηση του ενδιαφέροντος από τη Βουλγαρία.
Σύμφωνα με τον Δαμιανίδη, οι πρώτες μαζικές αγορές κατοικιών ξεκίνησαν γύρω στο 2017, όταν πολλοί Βούλγαροι απέκτησαν εξοχικά στην περιοχή.
«Οι Βούλγαροι έγιναν επιχειρηματίες. Πήραν δάνεια και αγόρασαν σπίτια. Εμείς παίρναμε δάνεια και τα κάναμε μπουζούκια», σχολιάζει με δόση αυτοκριτικής, περιγράφοντας τις διαφορετικές επιλογές που ακολούθησαν οι δύο κοινωνίες πριν και μετά την οικονομική κρίση.
Ο Ηλίας Αραμπατζής επισημαίνει ότι η μεταβολή αυτή δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς τη συμμετοχή και των ντόπιων ιδιοκτητών.
«Οι Έλληνες ήταν αυτοί που πούλησαν τα οικόπεδα. Αν δεν πουλούσαν, δεν θα είχε γίνει αυτή η ανάπτυξη», σημειώνει, τονίζοντας ότι σήμερα η περιοχή δεν προσελκύει μόνο εύπορους επισκέπτες, αλλά και οικογένειες της βουλγαρικής μεσαίας τάξης που επιλέγουν να νοικιάσουν κατοικία για τις διακοπές τους.
«Η νεολαία φεύγει από την ύπαιθρο. Εδώ με λίγη δουλειά ζει, να φύγει να κάνει τι; Είκοσι χιλιόμετρα παραλία όπου θες σταματάς, αυτό είναι δύσκολο να το βρεις στην Ελλάδα».
Ωστόσο, η οικονομική ανάπτυξη δεν συνοδεύτηκε με τον ίδιο ρυθμό από δημόσιες υποδομές.
«Ακόμη έχουμε ίντερνετ μέσω χαλκού. Το Κέντρο Υγείας ουσιαστικά δεν υπάρχει, ενώ το ΕΚΑΒ είναι επαρκές μόνο τους μήνες της τουριστικής περιόδου», λέει.
Όπως επισημαίνει, η Παραλία Οφρυνίου εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται θεσμικά ως οικισμός, χωρίς δική της εκπροσώπηση στο δημοτικό συμβούλιο, παρότι τους θερινούς μήνες ο πληθυσμός της πολλαπλασιάζεται.
Την ίδια εικόνα περιγράφει και ο πατέρας του, Ηλίας Αραμπατζής, εστιάζοντας στις βασικές ελλείψεις των υποδομών. «Η βιτρίνα είναι όμορφη, αλλά πίσω από την παραλιακή υπάρχουν ακόμη χωματόδρομοι. Δύο παράλληλοι δρόμοι είναι ασφαλτοστρωμένοι και σχεδόν όλοι οι κάθετοι παραμένουν με χαλίκι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα πλέον είναι οι δρόμοι και η στάθμευση».
Παρά τις αδυναμίες, όσοι ζουν και εργάζονται στην περιοχή βλέπουν ότι η κατασκευαστική ανάπτυξη έχει αλλάξει συνολικά την τοπική οικονομία.
Τα γύρω χωριά – από το Οφρύνιο και την Κάρυανη μέχρι την Παλαιοκώμη, τις Μεσολακκιές και τα Κερδύλλια – τροφοδοτούν πλέον καθημερινά την παραλία με εργαζόμενους, επαγγελματίες και επισκέπτες.
Ο άνθρωπος πίσω από τις αγορές
Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που παρακολούθησε από κοντά τη μεταμόρφωση της Παραλίας Οφρυνίου, αυτός είναι ο Νίκος Κουρτίδης. Δραστηριοποιείται στην περιοχή ως μεσίτης και εργολάβος από το 1996 και σήμερα αναπτύσσει νέους οικισμούς, έχοντας διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην προσέλκυση αγοραστών από το εξωτερικό.
Ο ίδιος βλέπει πλέον την Παραλία Οφρυνίου να εξελίσσεται σε έναν μόνιμο τουριστικό και οικιστικό προορισμό. Σύμφωνα με τον Κουρτίδη, πια δεν φεύγουν όλοι την Κυριακή, καθώς περιμένουν τη λαϊκή αγορά της Δευτέρας.
Αγοράζουν ψάρια, λαχανικά και προμήθειες για δύο εβδομάδες, και έπειτα επιστρέφουν στη Σόφια. Δεν είναι πλέον μόνο παραθεριστές. Ζουν την περιοχή.
Στα πρώτα χρόνια, όπως θυμάται, οι πελάτες δεν ήταν Βούλγαροι, αλλά Έλληνες της διασποράς.
«Γύριζα όλη την Ευρώπη. Ελβετία, Αυστρία, Βέλγιο, Γερμανία. Το 50% της δουλειάς μας ήταν Έλληνες του εξωτερικού. Μέχρι το 2008 είχαν ήδη κατασκευαστεί περίπου 750 κατοικίες, με τους περισσότερους αγοραστές να αποκτούν εξοχικά για τις καλοκαιρινές τους διακοπές.
Η οικονομική κρίση όμως ανέτρεψε τα πάντα. Η αγορά σχεδόν πάγωσε, οι κατασκευές σταμάτησαν και πολλοί ιδιοκτήτες αναγκάστηκαν να πουλήσουν.
Η ίδια περίοδος αποτέλεσε, σύμφωνα με τον ίδιο, το σημείο καμπής που άνοιξε τον δρόμο στους αγοραστές από τη Βουλγαρία. Για να αποκτήσει διεθνή παρουσία, η εταιρεία του συνεργάστηκε με τη Remax και ξεκίνησε μια οργανωμένη προσπάθεια προβολής της περιοχής στο εξωτερικό.
«Για οκτώ χρόνια, κάθε Τετάρτη ήμασταν στη Σόφια. Δεν αρκούσε να βάλεις μια αγγελία. Έπρεπε να γνωρίσεις τον κόσμο, να σε εμπιστευτεί και μετά να τον φέρεις εδώ», περιγράφει ο Κουρτίδης στο NEWS 24/7.
Χαρακτηριστικό της κατάστασης ήταν, όπως λέει, ένα περιστατικό του 2012. Ένας ιδιοκτήτης ήθελε να πουλήσει το εξοχικό του, το οποίο είχε εκτιμηθεί στις 280.000 ευρώ, όμως λόγω οικονομικής ανάγκης ζητούσε μόλις 100.000.
Ήρθε ένας Έλληνας και μου είπε “έχω 50.000, αν τα θέλει τα παίρνει”. Σε είκοσι ημέρες το πουλήσαμε σε Βούλγαρο έναντι 175.000 ευρώ!
Κατά τον ίδιο, οι ξένοι αγοραστές συνέβαλαν στο να συγκρατηθούν οι τιμές σε μια περίοδο κατάρρευσης της ελληνικής αγοράς ακινήτων.
«Ενώ σε πολλές περιοχές της Ελλάδας οι τιμές έπεσαν 50% και 60%, εδώ καταφέραμε να μην ξεπεράσει η πτώση το 25%, γιατί φέρναμε συνεχώς ζήτηση από το εξωτερικό.»
Η επίδραση στην αγορά γης ήταν εντυπωσιακή. H αντιπρόεδρος του ομίλου, Κωνσταντίνα Ντιμιτρόβα, με καταγωγή από τη Βουλγαρία και σαρακατσάνικες ρίζες από την Ελλάδα σχολιάζει στο NEWS 24/7:
«Οικόπεδα εκτός σχεδίου που κάποτε πωλούνταν 16.000 ευρώ, σήμερα φτάνουν ακόμη και τις 180.000 ευρώ. Επιλέγαμε συνειδητά ποιους θα φέρουμε. Θέλαμε ανθρώπους που θα αγαπήσουν τον τόπο. Τα παιδιά μας μεγαλώνουν εδώ, κυκλοφορούμε ανάμεσά τους. Κακά τα ψέματα, αυτοί που ήρθαν ανήκαν στο 5% της Βουλγαρίας που είχε την οικονομική δυνατότητα να αγοράσει εξοχικό.»
Σήμερα, όπως λέει, η αγορά έχει αρχίσει να ωριμάζει.
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια περισσότεροι από 400 Βούλγαροι ιδιοκτήτες έχουν ήδη μεταπωλήσει τις κατοικίες τους, είτε σε συμπατριώτες τους είτε σε Έλληνες και Σέρβους.
Πηγή: news247.gr