Σε κλίμα βαθιάς κατάνυξης και πνευματικής συγκίνησης τελέστηκε το βράδυ της Κυριακής 27 Ιουλίου 2026, παραμονή της εορτής του Αγίου Παντελεήμονος, η μεγάλη πανηγυρική αγρυπνία στην ομώνυμη Ιερά Μονή στο Χρυσόκαστρο Καβάλας, προσελκύοντας εκατοντάδες πιστούς από την ευρύτερη περιοχή.
Ιδιαίτερη ευλογία για τους προσκυνητές αποτέλεσε η παρουσία της Τιμίας Κάρας του Αγίου Παντελεήμονος, η οποία μεταφέρθηκε από την Ιερά Μονή Αγίου Παύλου του Αγίου Όρους, συνοδεία πατέρων της Μονής, δίνοντας στους πιστούς την ευκαιρία να προσκυνήσουν ένα από τα σημαντικότερα ιερά κειμήλια της Ορθοδοξίας.
Της ιεράς αγρυπνίας χοροστάτησε ο Επίσκοπος Τανάγρας κ. Απόστολος, παρουσία του Μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως κ. Χρυσοστόμου, ενώ η πιστή τήρηση του αγιορείτικου μοναστηριακού τυπικού χάρισε στην πανήγυρη την ατμόσφαιρα και τη μεγαλοπρέπεια που χαρακτηρίζουν τις αγρυπνίες του Αγίου Όρους.
Η βυζαντινή μουσική στο επίκεντρο
Ξεχωριστή θέση στη λατρευτική σύναξη κατείχε η εκκλησιαστική μουσική, η οποία αποτέλεσε αναπόσπαστο μέρος της πνευματικής εμπειρίας.
Στο δεξιό αναλόγιο έψαλε ο Γέροντας Δαμασκηνός, συνοδευόμενος από πατέρες της Νέας Σκήτης του Αγίου Όρους, μεταφέροντας το αυθεντικό αγιορείτικο ψαλτικό ύφος. Στο αριστερό αναλόγιο έψαλε ο Ψαλτικός Χορός Καβάλας, υπό τη διεύθυνση του χοράρχη Σταύρου Σαραντίδη, αποσπώντας ιδιαίτερα θετικά σχόλια για την υψηλού επιπέδου ερμηνεία του.
Οι δύο χοροί απέδωσαν σπουδαία έργα της βυζαντινής μουσικής παράδοσης, μεταξύ των οποίων τα περίφημα «Ανοιξαντάρια» του Ιωάννη Κουκουζέλη, δοξαστικά των Ιακώβου Πρωτοψάλτη και Πέτρου Φιλανθίδη, καθώς και το οκτάηχο «Θεοτόκε Παρθένε» του Πέτρου Μπερεκέτη, κατά την ακολουθία της αρτοκλασίας.
Μια εμπειρία που θύμισε Άγιο Όρος
Η συνάντηση της αυθεντικής αγιορείτικης ψαλτικής παράδοσης με το υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο του Ψαλτικού Χορού Καβάλας δημιούργησε μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα, μετατρέποντας την πανήγυρη σε μια σπάνια εμπειρία προσευχής και κατάνυξης.
Για λίγες ώρες, η Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος στο Χρυσόκαστρο έδωσε την αίσθηση μιας αυθεντικής αγιορείτικης αγρυπνίας, υπενθυμίζοντας ότι η βυζαντινή μουσική, όταν υπηρετείται με σεβασμό, ποιότητα και πίστη, δεν αποτελεί απλώς καλλιτεχνική έκφραση, αλλά γίνεται ζωντανή προσευχή και μέσο πνευματικής ανάτασης.