Ο Σύλλογος Φίλων Ναυτικού Μουσείου και το Δημοτικό Ναυτικό Μουσείο προσκαλούν τους ενδιαφερόμενους στα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής του Νίκου Παπαδόπουλου με τίτλο: “ Η μοναξιά των Φάρων” την Τετάρτη 17 Ιουνίου 2026 και στις 19.30 μ.μ.
Η έκθεση θα πραγματοποιηθεί στους χώρους του Ναυτικού Δημοτικού Μουσείου στην οδό Χρυσοστόμου Σμύρνης. Για τον δημιουργό θα μιλήσει ο Αλέκος Ελευθερίου Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Ναυτικού Μουσείου.
Ο δημιουργός της έκθεσης
Ο δημιουργός της έκθεσηςΓια τον Καβαλιώτη δημιουργό ο επιμελητής εικαστικών εκθέσεων Τάσος Ζαχαρόπουλος γράφει: «Ο Νίκος Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Καβάλα. Από νεαρή ηλικία επέδειξε το πάθος του για τη ζωγραφική. Μετακόμισε στην Ιταλία, όπου σπούδασε καλές τέχνες στην Ακαδημία κάλων τεχνών στην Μπολόνια. Στην πόλη της Φερράρα έζησε για 38 χρόνια.
Εκεί ανέπτυξε έντονη καλλιτεχνική δραστηριότητα, συμμετέχοντας σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και πραγματοποιώντας δύο ατομικές στην «Galleria del Carbone» (Γκαλερί του Κάρμπονε).
Στο τέλος της δεκαετία του ΄90 δημιούργησε ένα χώρο (κατάστημα), με είδη για τις καλές τέχνες, το «Οκτάγωνο». Πολύ σύντομα έγινε σημείο αναφοράς και συνάντησης καλλιτεχνών. Ο χώρος απέκτησε έναν νέο χαρακτήρα και άρχισε να λειτουργεί και σαν μικρή γκαλερί με διάφορες δράσεις, όπως εκθέσεις και επιμορφωτικά σεμινάρια, με γνωστικό αντικείμενο, διάφορες τεχνικές της ζωγραφικής και γλυπτικής. Επέστρεψε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, χωρίς να χάνει τους δεσμούς του με την Ιταλία.
Η έκθεση ζωγραφικής που πραγματοποιεί στο Ναυτικό Μουσείο είναι ένα είδος αλληγορίας με έντονο συμβολικό χαρακτήρα. Τα στοιχεία που περιλαμβάνουν τα
έργα του, όπως ο Φάρος, τα βράχια, η θάλασσά και η ανθρώπινη γυναικεία φιγούρα αποκτούν σκόπιμα ένα διαφορετικό νόημα. Παύουν να είναι αντικείμενα γι’ αυτό που είναι και μετατρέπονται σε σύμβολα της ανθρώπινης ψυχής. Η ήρεμη θάλασσα συμβολίζει την μοναξιά, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει δημιουργία.
Ο Φάρος είναι η ψυχή του ανθρώπου που υπόκειται σε αυστηρό, δεσποτικό, καταναγκασμό. Προκειμένου να μην οδηγηθεί σε μία αντίθετη κατεύθυνση από τη ζωή, λόγω της μοναξιάς, είναι γαντζωμένος πάνω σε βράχια, με τον ίδιο τρόπο που η ψυχή αναζητά ένα στέρεο έδαφος. Με τον τρόπο αυτό ο δημιουργός προσπαθεί να διεισδύσει στις υπόγειες στοιβάδες της ανθρώπινης ύπαρξης και να μεταδώσει όλα όσα ανήκουν σ’ αυτές. Τα έντονα χρώματα έχουν και αυτά συμβολικό χαρακτήρα. Χαρακτηρίζουν όμως και το περιβάλλον το οποίο καταγράφει ο ζωγράφος, όπως είναι το ελληνικό τοπίο.
Καθώς αναδύεται από τα βάθη προς την πηγή του φωτός, ο δημιουργός διαπιστώνει ότι υπάρχει μια κλίμακα ανυπέρβλητης ευρύτητας από πόλο σε πόλο, και μία ποικιλομορφία χρωμάτων. Ο ίδιος επιλέγει να κάνει το ζωτικής σημασίας ισοζύγισμα, ανάμεσα στους δύο πόλους. Πρόθεση του είναι να μεταδώσει στο θεατή ότι συγκλονίζει βαθιά και τον ίδιο, γι’ αυτό και απαρνείται τον φωτογραφικό ρεαλισμό, προκειμένου να εισχωρήσει πιο βαθιά στον ψυχικό του κόσμο. Η κίνηση στο έργο του έχει μία ροή, ένα ανάλαφρο ρεύμα που το διαπερνάει, απαλό μα σίγουρο, γι’ αυτό και γίνεται η αφετηρία για το ενδόψυχο, το οποίο βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του».