Ένα γηροκομείο σκύλων, χωρίς κλουβιά, με αυλές και μικρά σπίτια, είναι το όνειρο ζωής των εθελοντών του Φιλοζωικού Συλλόγου «Αδεσποτούλια Ξάνθης». Ένα καταφύγιο που φιλοδοξεί να προσφέρει στα ηλικιωμένα ζώα ασφάλεια, φροντίδα και αξιοπρέπεια μέχρι την τελευταία τους στιγμή. Η πρόεδρος του Συλλόγου, Άννα-Μαρία Ζαφειριάδου, μιλά για το όραμα, τις δυσκολίες και την ανάγκη στήριξης αυτής της προσπάθειας.
Ένα καταφύγιο διαφορετικό από τα άλλα
Ένα γηροκομείο ζώων. Ένα καταφύγιο για ηλικιωμένα σκυλιά, χωρίς κλουβιά. Με αυλές και μικρά, κανονικά σπίτια. Με ζέστη τον χειμώνα και δροσιά το καλοκαίρι. Ίσως τα πρώτα και τα τελευταία πραγματικά σπίτια που θα γνωρίσουν στη ζωή τους, αναφέρει η πρόεδρος του Συλλόγου. Η δημιουργία ενός γηροκομείου σκύλων δεν αποτελεί απλώς μια ιδέα, αλλά ένα όραμα που παραμένει ζωντανό παρά τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις
Τα γεροντάκια που μαζεύουμε από τους δρόμους, αφηγείται η κ. Ζαφειριάδου, είναι για ‘μένα μικροί ήρωες. Είναι αυτά που κατάφεραν να επιβιώσουν εκεί όπου τόσα άλλα δεν τα κατάφεραν. Έχουν περάσει πείνα, αρρώστιες, κρύο, καύσωνα, φόβο, κακοποίηση και εγκατάλειψη. Έχουν σωθεί από αυτοκίνητα. Κι όταν φτάνουν σε εμάς, μεγάλα πια, δεν αρκεί ένα μπολ φαγητό και ένα μέρος για να κοιμηθούν. Χρειάζονται σωστή τροφή για την ηλικία τους, ιατρική παρακολούθηση, ζέστη, ησυχία και ένα μαλακό κρεβάτι, με αξιοπρέπεια στο τέλος της ζωής τους. Χρειάζονται ένα χάδι. Και χρειάζονται κάποιον να τα κλάψει όταν φύγουν. Κάποιον που, όταν έρθει εκείνη η δύσκολη στιγμή, θα τους πει: «Δε θα σε αφήσω να υποφέρεις. Είμαι εδώ. Δε θα πονέσεις άλλο».
Ένα όνειρο 11 ετών που δεν έσβησε
Η δημιουργία ενός τέτοιου χώρου δεν αποτελεί απλώς μια ιδέα, αλλά ένα όραμα που παραμένει ζωντανό παρά τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις.
Η Άννα-Μαρία Ζαφειριάδου μιλά για το ότι θέλει να αφήσει πίσω της αυτή η προσπάθεια και γιατί το καταφύγιο δεν προορίζεται να αποτελέσει προσωπική περιουσία. Αυτό το μέρος, εξομολογείται η πρόεδρος, είναι ένα όνειρο που κουβαλάω μέσα μου εδώ και 11 χρόνια. Και, όσα στραβά κι αν έγιναν στη διαδρομή, δεν έσβησε. Δεν θέλω να δημιουργήσω προσωπική περιουσία. Αυτός ο χώρος δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ «δικός μου». Θέλω να μείνει. Θέλω να γίνει ένα παράδειγμα για το πώς μπορούν να είναι τα καταφύγια ζώων στην Ελλάδα. Ένας χώρος όπου θα έρχονται σχολεία και παιδιά, όπως γίνεται και σήμερα, και θα μαθαίνουν κάτι που δύσκολα διδάσκεται μέσα από βιβλία: την καλοσύνη, τον σεβασμό στον αδύναμο και την ευθύνη. Ένας χώρος ανοιχτός και σε ανθρώπους με αναπηρία. Θέλω να έρχονται εθελοντές από όλη την Ελλάδα, να δουλεύουν μαζί μας, να εκπαιδεύονται και μετά να παίρνουν αυτή τη γνώση πίσω στον τόπο τους. Θέλω να δείξουμε ότι ένα καταφύγιο δεν χρειάζεται να θυμίζει φυλακή. Ότι μπορεί να έχει αυλές, σπίτια, δέντρα και ανθρώπους. Και ότι μπορεί να κοστίσει πολύ λιγότερο από ποσά που έχουμε δει να δίνονται για δομές που τελικά κατέληξαν σε σειρές από κλουβιά.
Αξιοπρέπεια μέχρι την τελευταία στιγμή
Πέρα από τις εγκαταστάσεις και τις υποδομές, στον πυρήνα του εγχειρήματος βρίσκεται μια διαφορετική αντίληψη για τη φροντίδα των ηλικιωμένων ζώων. Η πρόεδρος των «Αδεσποτούλια Ξάνθης» εξηγεί γιατί η ζωή ενός ζώου δεν κρίνεται από το αν θα υιοθετηθεί, αλλά και από το αν θα ζήσει με ασφάλεια και αγάπη μέχρι το τέλος. Κυρίως, όμως, θέλω να αλλάξουμε κάτι ακόμη. Να πάψουμε να θεωρούμε αποτυχία το ότι ένα ηλικιωμένο ζώο μπορεί να πεθάνει μέσα σε ένα καταφύγιο. Δεν είναι αποτυχία αν, πριν πεθάνει, έζησε. Αν κοιμήθηκε ζεστό. Αν έφαγε καλά. Αν δεν πόνεσε. Αν βγήκε στον ήλιο. Αν άκουσε το όνομά του. Αν κάποιος το χάιδεψε. Αν κάποιος ήταν δίπλα του όταν έκλεισε τα μάτια του. Δεν μπορούμε να υποσχεθούμε σε όλα τα γεροντάκια μια οικογένεια. Μπορούμε, όμως, να τους υποσχεθούμε ότι δεν θα φύγουν από αυτόν τον κόσμο σαν να μην υπήρξαν ποτέ.
Το κόστος και το μεγάλο δίλημμα για το γηροκομείο
Το όραμα, ωστόσο, συνοδεύεται από σημαντικές οικονομικές απαιτήσεις. Το κόστος του έργου έχει αυξηθεί κατακόρυφα μέσα σε τρία χρόνια, ενώ τα διαθέσιμα χρήματα παραμένουν περιορισμένα. Η κ. Ζαφειριάδου περιγράφει τα δεδομένα που καλούνται να αντιμετωπίσουν και την απόφαση να προχωρήσουν, παρά τις δυσκολίες. Και τώρα πάμε στο δύσκολο κομμάτι, λέει. Όταν ξεκινήσαμε αυτή τη διαδικασία, πριν από τρία χρόνια, το συνολικό κόστος του έργου υπολογιζόταν περίπου στις 300.000 ευρώ. Σήμερα, με τις τεράστιες αυξήσεις στις κατασκευές και στα υλικά, πλησιάζει το ένα εκατομμύριο. Κι εμείς αυτή τη στιγμή έχουμε 32.500 ευρώ. Το δίλημμα είναι πολύ απλό: Ξεκινάμε ή κάνουμε πίσω; Αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε. Γιατί, αν περιμένουμε να έχουμε πρώτα ένα εκατομμύριο ευρώ, αυτό το μέρος μπορεί να μη γίνει ποτέ. Θα το χτίσουμε όπως μπορούμε. Μέτρο μέτρο. Σπίτι σπίτι. Ευρώ ευρώ.
Η ανάγκη για στήριξη
Με την απόφαση να προχωρήσουν να έχει ήδη ληφθεί, το επόμενο βήμα είναι η εξασφάλιση των απαραίτητων πόρων. Παρά τις προσπάθειες προσέγγισης εταιρειών, η ανταπόκριση δεν ήταν η αναμενόμενη. Η πρόεδρος του Συλλόγου απευθύνει έκκληση σε όσους μπορούν να συμβάλουν, ώστε το σχέδιο να αρχίσει να παίρνει «σάρκα και οστά». Και εδώ είναι που χρειαζόμαστε βοήθεια, λέει η κ. Ζαφειριάδου. Απευθυνθήκαμε σε περισσότερες από 40 εταιρείες, ζητώντας χορηγική στήριξη. Οι περισσότερες δεν απάντησαν ποτέ. Πέντε μας απάντησαν ευγενικά ότι, προς το παρόν, τα ζώα δεν εντάσσονται στα προγράμματα εταιρικής κοινωνικής ευθύνης τους. Το σεβόμαστε. Εμείς, όμως, δεν μπορούμε να περιμένουμε να μπουν κάποτε «στο πρόγραμμα». Τα ζώα που μας περιμένουν έχουν ήδη γεράσει. Γι’ αυτό ζητάμε από ανθρώπους και επιχειρήσεις που πιστεύουν σε αυτό το έργο να σταθούν δίπλα μας. Δε ζητάμε να μας χαρίσετε ένα όνειρο. Ζητάμε να μας βοηθήσετε να το χτίσουμε.
Ένα έργο που πρέπει να συνεχιστεί
Πέρα από την ολοκλήρωση των εγκαταστάσεων, ζητούμενο είναι το έργο να αποκτήσει συνέχεια και να περάσει στα χέρια των επόμενων ανθρώπων που θα θελήσουν να το στηρίξουν. Η πρόεδρος, μιλά για την επιθυμία της να παραδώσει κάποτε το καταφύγιο σε κάποιον που θα συνεχίσει την προσπάθεια και για την απόφασή της να μην εγκαταλείψει. «Αυτό θέλω να κάνω», τονίζει η πρόεδρος του Συλλόγου. «Και κάποια μέρα θέλω να το παραδώσω στον επόμενο άνθρωπο. Να του πω: “Εμείς καταφέραμε να φτάσουμε μέχρι εδώ. Εσύ πήγαινέ το πιο μακριά”. Και να του το παραδώσω με αγάπη. Ξέρω ότι γίνεται. Γι’ αυτό, ακόμη και μετά από τόσα χρόνια, τόσες δυσκολίες και τόσες απογοητεύσεις, δεν μπορώ να πω: “Ηττήθηκα. Πάω να ξεκουραστώ”. Όχι ακόμη. Έχουμε δουλειά».
Στηρίζουμε την προσπάθεια των εθελοντών
Για να γίνει πραγματικότητα το όνειρο των εθελοντών του Φιλοζωικού Συλλόγου «Αδεσποτούλια Ξάνθης», κάθε συνεισφορά είναι σημαντική.
ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
IBAN: GR 6701723520005352095511041
Δικαιούχος: Αδεσποτούλια Ξάνθης
PayPal: [email protected]
*Πηγή: in.gr