Τταν ένα θεατρικό απόσπασμα μπορεί να σταθεί και ως σύνθημα σε τοίχο, τότε αν μη τι άλλο, η παράσταση έχει κάτι να πει: «Τρέχαμε να επικαλεστούμε ότι θα χυθεί άπλετο φως σε μια χώρα που χύνεται άπλετο αίμα, αίμα μιας σιωπηλής επανάστασης που ζητά να γίνει πράξη, που ζητά δικαίωση από μια Βουλή, που το μόνο πράγμα για το οποίο είναι περήφανη είναι η ασυλία της».
Ο λόγος για την παράσταση «Εκτός Ύλης-Reloaded», του συγκλονιστικού θεατρικού μονολόγου του βραβευμένου συγγραφέα Κώστα Λεϊμονή, με ερμηνευτή τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση, μια παράσταση που φιλοξενήθηκε σε δύο soldout πράξεις στο θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου στην Καβάλα, στο πλαίσιο της πρώτης καλλιτεχνικής περιόδου του ΔΗΠΕΘΕ.
Η πρώτη ύλη της παράστασης, πόσο μάλλον όταν είναι επικαιροποιημένη, είναι ένας στιβαρός πυλώνας, άμεσος και επιδραστικός για την παθογένεια του ελληνικού κράτους: Η εξομολόγηση ενός πολιτικού, που σε μια κρίση συνείδησης παραιτείται από τα αξιώματά του, καταγγέλλοντας τα θανάσιμα αμαρτήματα της πολιτικής σκηνής είναι ένα άριστο και διαχρονικό λογοτεχνικό οικοδόμημα, με τη θεματική του ταυτότητα να γίνεται… μυθιστορηματική, σχεδόν επιστημονικής φαντασίας, σε συνάρτηση με την πραγματικότητα. Πολιτικός, παραίτηση, κρίση συνείδησης, λέξεις κλειδιά για ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά.
Παράλληλα, το πολιτικό -και όχι κομματικό- και εν γένει φιλοσοφικό κείμενο ρίχνει στο Θέατρο μια βαριά ευθύνη: Να δώσει φωνή σε σιωπηλές συνειδήσεις, σε κοιμώμενες επαναστάσεις και σε ανθρώπους που γνωρίζουν τις αιτίες για την οικονομική, αξιακή και ανθρωπιστική παρακμή της χώρας, αλλά δεν τολμούν να τις ξεστομίσουν. Το κείμενο, δε, ακούστηκε στον φυσικό του χώρο, τη Βουλή των Ελλήνων, την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου το 2018. Ακούστηκε, αλλά απλά αντήχησε και ουδείς το αφουγκράστηκε.
Και δεν ξέρω ποιος θα μπορούσε να ερμηνεύσει καλύτερα αυτό το έργο-ζωντανό οργανισμό, το οποίο μπορεί να παίζεται ανεξαρτήτως τού ποια κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία, πέρα από τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση. Η φωνή του, το στήσιμό του, η παρουσία του επί σκηνής και η ίδια η στάση ζωής του, τον καθιστούν θεατρικά έναν φιλόσοφο που ταλαντεύεται ανάμεσα στους Κυνικούς και στην αναγεννησιακή Φιλοσοφία και τον Ουμανισμό. Το δε χαμηλό του προφίλ είναι η γέφυρα που φέρνει το κοινό επί σκηνής και το καθιστά συμμέτοχο σε έναν πολυφωνικό μονόλογο.
«Δεν χορταίναμε, όσο και αν τρώγαμε, γιατί καίγαμε αμέσως όλες τις θερμίδες της απληστίας μας». Υπάρχει καλύτερη φράση για την εκκίνηση της αυτοκριτικής και δη της πολιτικής αυτοκριτικής; Ο καθρέφτης της παράστασης και της ερμηνείας του Γεράσιμου Σκιαδαρέση έδωσαν την απάντηση.
*Κείμενο-φωτογραφίες: Θανάσης Σοφιανός