Η παράσταση «Μεσοτοιχίες ή Μικρή προσευχή στις 3:46 π.μ.», σε κείμενο και σκηνοθεσία της Εύας Οικονόμου-Βαμβακά και σε παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, ξεκινάει το ταξίδι της τη Δευτέρα 3 Αυγούστου 2026 στις 21:00, στο Momentum Art Space, στο πλαίσιο του 69ου Φεστιβάλ Φιλίππων, προσκαλώντας το κοινό σε μια βαθιά ανθρώπινη διαδρομή ανάμεσα στη μοναξιά, τη μνήμη και την ανάγκη για λύτρωση.
Επί σκηνής ο Μπάμπης Αλεφάντης, ο Ανδρέας Νάτσιος και η Δανάη-Αρσενία Φιλίδου, με τη SOPHIE LIES στην πρωτότυπη μουσική ερμηνεία, διηγούνται τρεις οριακές ανθρώπινες καταστάσεις που θα μπορούσαν να ανήκουν σε οποιονδήποτε από εμάς, τρεις ιστορίες γεμάτες από ψυχική φθορά και μοναξιά, που εν τέλει τέμνονται τυχαία, αβίαστα, για να σπάσει ο πόνος σε χιλιάδες κομμάτια κάτω από τον έναστρο ουρανό.
Το KAVALAPOST «κρυφάκουσε» στις πρόβες τους φόβους των ανθρώπων, εκεί όπου μια αστική ταράτσα είχε ήδη γίνει μέρος της θεατρικής ιστορίας της πόλης και του Φεστιβάλ Φιλίππων, αντηχώντας πάνω από δεκάδες μεσοτοιχίες γεμάτες από επίπονες μνήμες, αλλά και λύτρωση κάτω από το ισχνό φως του φεγγαριού.
Γράφει η Νατάσα Θεοδοσίου
Υπάρχει μια στιγμή στις αστικές ταράτσες που η πόλη μοιάζει να αλλάζει πρόσωπο. Τα φώτα των διαμερισμάτων γίνονται μικρές ιστορίες, οι δρόμοι χαμηλώνουν τον τόνο τους και ο ουρανός αποκτά μεγαλύτερη παρουσία από τα κτίρια. Εκεί, ανάμεσα στο τσιμέντο και στον ανοιχτό ορίζοντα, βρεθήκαμε την Παρασκευή 31 Ιουλίου 2026 σε μια εκ των προβών των «Μεσοτοιχιών ή Μικρής Προσευχής στις 3:46 π.μ.». Και δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί κανείς καταλληλότερο τόπο για να ειπωθεί αυτή η ιστορία.
Η αστική ταράτσα του Momentum Art Space γίνεται η φυσική προέκταση του έργου. Ένα μεταίχμιο ανάμεσα στο μέσα και στο έξω, στην απομόνωση και στην ανάγκη της επικοινωνίας. Ένα σημείο όπου οι άνθρωποι βρίσκονται λίγα μόλις μέτρα πάνω από την πόλη, αλλά πολλές φορές χιλιόμετρα μακριά από τον ίδιο τους τον εαυτό.
Η σκηνοθετική ματιά της Εύας Οικονόμου-Βαμβακά επιλέγει τις κορυφώσεις και ταυτόχρονα επιτρέπει στον χρόνο να αναπνέει και να δημιουργεί εικόνες που θυμίζουν κινηματογραφικά καρέ. Δεν παρακολουθείς απλώς τρεις χαρακτήρες. Νιώθεις ότι περιφέρεσαι μαζί τους μέσα σε μια νύχτα που μοιάζει ατέρμονη, αλλά ταυτόχρονα και λυτρωτική.
Το κείμενο ισορροπεί ανάμεσα στον ποιητικό λόγο και στον ρεαλισμό. Δεν αναζητά εύκολες απαντήσεις…Αφήνει τους χαρακτήρες να ξεδιπλώσουν τις ρωγμές τους μέσα από μικρές καθημερινές στιγμές, σιωπές και εξομολογήσεις που μοιάζουν γνώριμες. Κάθε λέξη μοιάζει να έχει τη θέση της για να φωτίσει εκείνες τις αθέατες πλευρές των ανθρώπων που όλοι, κάποια στιγμή, αναγνωρίζουμε μέσα μας… Ίσως και τις ρωγμές της πόλης (ανθρωπογεωγραφικά).
Φεύγοντας από την παράσταση η εικόνα που μένει δεν είναι κάποια συγκεκριμένη σκηνή. Είναι η αίσθηση ότι η ταράτσα μετατράπηκε για λίγο σε τόπο εξομολόγησης, καθώς τρεις άνθρωποι προσπαθούσαν να βρουν έναν τρόπο να ξανασυστηθούν στον εαυτό τους και, τελικά, ο ένας στον άλλον.
Οι «Μεσοτοιχίες ή Μικρή Προσευχή στις 3:46 π.μ.» προτείνουν κάτι πολύ πιο δύσκολο και, ίσως, πιο αληθινό… Ότι ακόμη και μέσα στο προσωπικό χάος, ακόμη και πίσω από τους τοίχους που υψώνουμε καθημερινά, υπάρχει πάντα η πιθανότητα μιας κοινής μετάβασης προς την πιο φωτεινή πλευρά της ζωής. Και κάτω από τον νυχτερινό ουρανό μιας αστικής ταράτσας, αυτή η πιθανότητα μοιάζει να γίνεται λίγο πιο πιστευτή.