Η οικογένεια της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Καβάλας «Βασίλης Βασιλικός» αποχαιρετάει τον Καβαλιώτη λογοτέχνη και ποιητή, Διαμαντή Αξιώτη που «έφυγε» πρόσφατα από τη ζωή, εξηγώντας στο τελευταίο «αντίο» γιατί «η απουσία του έχει μια βαθύτερη, προσωπική διάσταση για εμάς».
Το τελευταίο «αντίο» των ανθρώπων της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Καβάλας στον Διαμαντή Αξιώτη
Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας και υπάρχουν άνθρωποι που γίνονται κομμάτι της. Ο Διαμαντής Αξιώτης ήταν από τους δεύτερους.
Η απώλειά του αφήνει ένα μεγάλο κενό στα ελληνικά γράμματα και στην πνευματική ζωή της Καβάλας. Για εμάς, όμως, τους ανθρώπους της Δημοτικής Βιβλιοθήκης, η απουσία του έχει μια βαθύτερη, προσωπική διάσταση.
Ο Διαμαντής υπήρξε πρόεδρος της Βιβλιοθήκης, την εποχή που λειτουργούσε ως Νομικό Πρόσωπο, αλλά με το πέρασμα του χρόνου έγινε κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Έγινε ο άνθρωπος στον οποίο στρεφόμασταν όταν τα πράγματα δυσκόλευαν. Στα δύσκολα τον αναζητούσαμε. Η γνώμη του ήταν πολύτιμη και οι γνώσεις του ακόμη πολυτιμότερες. Ξέραμε πως θα ακούσει προσεκτικά, θα δει την ουσία και θα μας βοηθήσει να βρούμε τον δρόμο.
Δεν ήταν άνθρωπος των μεγάλων δηλώσεων. Η προσφορά του ήταν διακριτική και ουσιαστική. Έβλεπε αυτό που οι άλλοι δεν είχαν ακόμη προσέξει και φρόντιζε αθόρυβα να το διορθώσει. Είχε έναν τρόπο να παρεμβαίνει χωρίς να επιβάλλεται και να καθοδηγεί χωρίς να σε κάνει να αισθάνεσαι ότι σε καθοδηγεί.
Είχε ένα εξαιρετικά οξύ και διαυγές πνεύμα. Η σκέψη του ήταν γρήγορη, η κρίση του καθαρή και η γνώμη του δύσκολα αμφισβητήσιμη. Όχι επειδή την επέβαλλε, δεν το είχε ανάγκη. Την παρουσίαζε με τέτοια πληρότητα και τεκμηρίωση, που συχνά στο τέλος δεν μπορούσες παρά να συμφωνήσεις μαζί του.
Ήταν άνθρωπος της ποιότητας, της τελειότητας και της αισθητικής, σε κάθε έκφανση της ζωής και του έργου του. Περήφανος, με ισχυρή προσωπικότητα και βαθιά γνώση, αλλά ταυτόχρονα με μια μεγάλη, σχεδόν αφοπλιστική ευαισθησία. Και μέσα σε όλα αυτά, παρέμενε ένας αιώνιος έφηβος: ανήσυχος, δημιουργικός και βαθιά παρών στο σήμερα, με μια αντισυμβατική ματιά στα πράγματα, ζωντανό βλέμμα και εκείνο το μοναδικό, πνευματώδες χιούμορ που έκανε κάθε συζήτηση μαζί του ξεχωριστή.
Για εμάς υπήρξε και δάσκαλος.
Μάθαμε πολλά από τον Διαμαντή. Από τις κουβέντες του, από τις παρατηρήσεις του, από τον τρόπο που έβλεπε τα πράγματα, από την απαίτησή του να αναζητούμε πάντα το καλύτερο. Πολλά από όσα μας δίδαξε τα κρατήσαμε και τα κάναμε δικά μας στην πορεία. Ίσως αυτό να είναι τελικά η πιο ουσιαστική μορφή προσφοράς: να συνεχίζει κάτι από σένα να υπάρχει μέσα στους άλλους.
Και τώρα είναι δύσκολο να συνηθίσουμε την ιδέα ότι, στα δύσκολα, δεν θα μπορούμε να τον αναζητήσουμε. Ότι δεν θα υπάρχει εκείνη η γνώριμη φωνή, εκείνη η καθαρή σκέψη, εκείνη η γνώμη που μας βοηθούσε να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους.
Ήταν από τους ανθρώπους που έχεις ανάγκη να πιστεύεις πως δεν θα φύγουν ποτέ. Ίσως γιατί δεν φανταζόμασταν τη Βιβλιοθήκη χωρίς τη δική του παρουσία. Ίσως γιατί αισθανόμασταν πως είχε ακόμη τόσα να προσφέρει. Τόσα να γράψει, να σκεφτεί, να δημιουργήσει, να διδάξει.
Το λογοτεχνικό του έργο, βέβαια, θα παραμείνει. Η Καβάλα, οι άνθρωποί της, οι μνήμες και οι ιστορίες της θα συνεχίσουν να υπάρχουν στις σελίδες του. Θα παραμείνει η παρακαταθήκη ενός ανθρώπου που υπηρέτησε τον λόγο με συνέπεια, ευαισθησία και αγάπη.
Εμείς όμως, οι άνθρωποι της Βιβλιοθήκης, θα κρατήσουμε και κάτι πιο προσωπικό. Την εμπιστοσύνη που μας ενέπνεε. Τη γνώση που μας προσέφερε. Τις κουβέντες που συνεχίζουμε να κουβαλάμε. Και εκείνη τη σπάνια αίσθηση ότι, όταν τον χρειαζόμασταν, ήταν εκεί.
Ο Διαμαντής Αξιώτης έφυγε, έχοντας ακόμη πολλά να δώσει. Όμως όσα πρόλαβε να δώσει είναι πολλά. Και είναι βαθιά ριζωμένα στο έργο του, στην πόλη του και στους ανθρώπους που τον γνώρισαν. Εμείς θα τον αναζητούμε για καιρό στα δύσκολα. Μόνο που τώρα θα τον βρίσκουμε στις λέξεις του, στη σκέψη μας και σε όσα μας έμαθε.
Καλό ταξίδι, Διαμαντή. Θα μας λείψεις.