Της Σίσσυς Ακοκαλίδου
Όταν αποχωρείς από μια παράσταση με ένα γλυκό μούδιασμα και δεν βρίσκεις λέξεις να περιγράψεις τις συναισθήματα που σου προκάλεσε, σίγουρα είδες κάτι καλό. Όταν χάνεις τον ύπνο σου και νιώθεις μια συνεχιζόμενη διέγερση, ενώ ήδη ο χρόνος σε αποφόρτισε από αυτό που είδες και ένιωσες, τότε σίγουρα είδες κάτι εξαιρετικό…
H παράσταση Μια άλλη Θήβα που παρακολούθησαν περισσότεροι, ίσως, από 2.000 θεατές στο αρχαίο Θέατρο των Φιλίππων το βράδυ της Κυριακής 24 Αυγούστου 2025, ήταν μια εξαιρετική παράσταση από κάθε άποψη και μια αποκάλυψη ενός νέου θεατρικού φαινομένου που ακούει στο όνομα Δημήτρης Καπουράνης.
Ο Σέρχιο Μπλάνκο καταπιάνεται με το θέμα της πατροκτονίας με φροϊδικά κίνητρα και το κείμενό του στα χέρια του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, που τολμά να φέρνει επί σκηνής άγνωστα για τους πολλούς θεατρικά έργα, συνεργαζόμενος με το Θέατρο του Νέου Κόσμου, παίρνει τη μορφή μιας πραγματιστικής, ρεαλιστικής αφήγησης που συνεπαίρνει το κοινό.
Η κατάδυση στη λαβωμένη ψυχή ενός 20χρονου που δολοφόνησε τον πατέρα του και κρίθηκε ένοχος από τη δικαιοσύνη με την ποινή της ισόβιας κάθειρξης, διαδραματίζεται επί σκηνής με τρόπο δεξιοτεχνικό και βαθιά εσωτερικό.
Ο Μαρτίν, ένα νεαρό αγόρι, θύμα ενδοοικογενειακής βίας, με χαμηλή αυτοεκτίμηση, χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και τις σκέψεις του ένα κουβάρι μέσα στο κεφάλι του, ανοίγεται δειλά δειλά στον συγγραφέα που θέλει να κάνει την ιστορία του θεατρικό έργο, με τον ίδιο πρωταγωνιστή να υποδύεται τον εαυτό του. Ο Μάρτιν, βέβαια, ούτε που ξέρει τι κάνει ένας ηθοποιός, υποδύεται ή μιμείται κάποιον άλλον;
Στη διάρκεια της εξέλιξης του εγχειρήματος, ο συγγραφέας [Θάνος Λέκκας] αναπτύσσει μια ζεστή σχέση με τον Μαρτίν [Δημήτρης Καπουράνης]. Δεν πετυχαίνει –αφού το υπουργείο απορρίπτει το αίτημα ο κατάδικος, φρουρούμενος να οδηγείται στο θέατρο για να υποδυθεί τον εαυτό του– και καταφεύγει στην επιλογή ενός ηθοποιού, του Φεδερίκο. Ουσιαστικά, ο συγγραφέας από την επαφή που αναπτύσσει και με τους δυο για τις ανάγκες του έργου, μεταλλάσσεται σε μια προστατευτική φιγούρα και για τους δυο.
Ο Μπλάνκο πλησιάζει την έννοια του Πατέρα ως αρχέτυπο, αντιπαραβάλλει το δικό του παράδειγμα με την πατροκτονία του Οιδίποδα που σκότωσε, όμως, εν αγνοία του τον πατέρα του, Λάιο.
Βασισμένος σε ένα πρωτοεμφανιζόμενο στην ελληνική σκηνή, πολυεπίπεδο έργο, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος αφήνει το αποτύπωμά του σε μια από τις πιο δυνατές παραστάσεις του στο νεότερο ρεπερτόριο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, που ανεβαίνει 3 χρόνια τώρα στην Αθήνα και καταγράφει συνεχή Sold Out. Ενδοσκοπεί στην ψυχολογία των ηρώων, την ενδοοικογενειακή βία, το έγκλημα, την τιμωρία, με μια ευρηματική σκηνοθεσία και καταφέρνει να οικοδομήσει μια παράσταση, που δίχως να διαθέτει πλοκή, παρά μόνον αφηγήσεις και διαλόγους, γεννά δυνατά συναισθήματα στο κοινό.
2 ηθοποιοί σε 3 ρόλους συνθέτουν μια στέρεη και ισχυρή παράσταση, με τους δύο καλλιτέχνες επί σκηνής να αποδεικνύουν τι πάει να πει χημεία στις ανθρώπινες σχέσεις και συνεργασίες.
Ο Θάνος Λέκκας στον ρόλο του συγγραφέα «πατάει» γερά στον χαρακτήρα του έργου και χτίζει ένα χαρακτήρα αληθινό και ανθρώπινο. Αρχικά, παρατηρεί το «τέρας», γιατί πρέπει να το «διαβάσει» όσο καλύτερα μπορεί, αλλά στη συνέχεια δένεται συναισθηματικά μαζί του, σχεδόν τον απενοχοποιεί με τη στάση που επιδεικνύει απέναντί του και καταρρίπτει τελικά τα στερεότυπα του ιδιαζόντως ειδεχθούς δολοφόνου.
Η μεγαλύτερη, ωστόσο, ερμηνευτική αποκάλυψη είναι ο Δημήτρης Καπουράνης, όχι μόνο γιατί καλείται να ερμηνεύσει δύο πρόσωπα, τον πραγματικό και τον θεατρικό Μαρτίν, αλλά γιατί ισορροπεί σε αυτή την ακροβασία με μεγάλη ερμηνευτική ευλυγισία. Με μια αφοπλιστική ειλικρίνεια, παιδιάστικη τρυφερότητα και έντονη συναισθηματική φόρτιση, έκδηλη στην κίνησή του επί σκηνής, τονώνει το συναισθηματικό φορτίο της παράστασης. Και να φανταστεί κανείς ότι πρόκειται για το πρώτο του θεατρικό εγχείρημα!
Μια παράσταση δύο ωρών που στηρίζεται στην αφήγηση και όχι στη δράση, που έχει μόνον δύο πρόσωπα επί σκηνής και παρόλα αυτά διατηρεί το ενδιαφέρον του θεατή από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή.
Η παράσταση Μια άλλη Θήβα θα είναι σίγουρα μια παράσταση που θα μείνει στη μνήμη όλων των θεατών για πολλά πολλά χρόνια…