Όταν η θέληση είναι μεγάλη, οι δυσκολίες δεν μπορεί να είναι μεγάλες, είχε πει ο Νικολό Μακιαβέλι. Αυτό μού ήρθε όταν στην επικαιρότητα της Καβάλας ήρθε το όνομα του παραολυμπιονίκη και παγκόσμιου πρωταθλητή κολύμβησης, Αντώνη Τσαπατάκη. Άξιος θαυμασμού για δύο λόγους: Καθηλώθηκε σε μια αναπηρική καρέκλα από ατύχημα, «σηκώθηκε» και έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής. Αυτός ο διπλός άθλος είναι η επιτομή της θέλησης και πανηγυρική κατάρρευση του άλλοθι της παραίτησης, ήτοι ότι κάποια πράγματα είναι αδύνατα. Αν αυτό δεν είναι πρότυπο, δηλαδή η ενσάρκωση της ετυμολογίας της λέξης, του κανόνα που χρησιμεύει για σύγκριση και μίμηση, τότε τί είναι; Μα οι influencers, θα έλεγαν οι αυτόκλητοι επαΐοντες του παιδεύειν. «Νηπίοισιν ου λόγος, αλλά ξυμφορή γίνεται διδάσκαλος» (Για τους ανόητους, δάσκαλος δεν είναι η λογική, αλλά η συμφορά), θα απαντούσε ο Δημόκριτος. Ίσως να είμαστε μπούμερς, ίσως οι κοινωνικοί νεολογισμοί να έχουν σφαγιάσει κάθε ίχνος λογικής και αρχών, ίσως πάλι να υπερεκτιμούμε τον όρο του προτύπου, καθώς κάθε κοινωνία έχει άλλες ανάγκες. Ένα πράγμα, όμως, είναι νομοτελειακό και απαράβατο: Το να κάνεις κάτι είναι περισσότερο από το να μην κάνεις τίποτα και να το πλασάρεις ως τα πάντα… Είθε να γεμίσουμε Τσαπατάκηδες στο πνεύμα λοιπόν και κυρίως, να τους παρατηρούμε, όχι να τους κοιτάμε και κάτι θα βγει από αυτό. Και ευτυχώς υπάρχουν πολλοί, σε κάθε πόλη.
*Θανάσης Σοφιανός