Του Μπάμπη Γαμβρέλη
Ξεκινάω με κάτι πολύ συγκινητικό! Η Energean έδωσε σε 500 μαθητές επιταγές για να προμηθευτούν τα σχολικά τους είδη. Η ΟΥΝΡΑ είναι εδώ!
Σε μια δεύτερη (και πιο ρεαλιστική) ανάγνωση, στα σχολεία του νομού υπάρχουν 500 μαθητές που οι γονείς τους αδυνατούν ή δυσκολεύονται να αγοράσουν τα απαραίτητα στα παιδιά τους. Κρατήστε το.
Μένω για λίγο ακόμη στα της Energean, η οποία με μεγάλη χαρά και ενθουσιασμό μας ενημέρωσε για την έλευση ενός «πράσινου» σκάφους που κατέπλευσε στη περιοχή του έργου αποθήκευσης CO₂ στον Πρίνο.
Εγώ που δεν φημίζουμε για την πονηράδα μου, εκτιμώ ότι η Energean θεωρεί δεδομένο το έργο της αποθήκευσης. Εσείς;
Ρωτώντας έρχεται η όρεξη. Μόλις τώρα διαβάζω ότι η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών ματαίωσε τη συμμετοχή του διάσημου Ρώσου πιανίστα Ντένις Ματσούεφ σε προγραμματισμένη συναυλία της στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Ακούσατε τίποτε για «καλλιτεχνική φίμωση» από τον Κωστή Σιμιτσή;
Θα μου πείτε, άλλο να «φιμώνουν» τη Γλυκερία τα αναρχοκομμούνια και οι Free Palestine και άλλο οι «ψαγμένοι» τον Ματσούεφ. Έχει ένα άλλο τακτ. Το φίμωμα.
Σας έχω κι άλλο από Κωστή Σιμιτσή. Πώς αντέδρασε ο πρώην (και ουχί ο τέως) Δήμαρχος στην προσχώρηση του Ανδρέα Λοβέρδου στη Νέα Δημοκρατία; Με αυτό: Τα στερνά τιμούν τα πρώτα. Παντοτινή αλήθεια…
Εντάξει, πάντα κάτι θα βρίσκεται που θα κάνει επίκαιρη τη σχέση των «στερνών» με τα «πρώτα», αλλά, βρε Κωστή μου, υπάρχει κάτι από τα «πρώτα» του Λοβέρδου που να τον τιμά;
Δεν κατάλαβα. Γιατί να μη δηλωθεί ως βοσκότοπος ο αρχαιολογικός χώρος των Φιλίππων; Αποκλείει κανείς το ενδεχόμενο να πρόκειται για κληρονόμους του Οκταβιανού και του Μάρκου Αντώνιου; Των νικητών καλέ, ποιων άλλων…
Διαβάζω τώρα τα παράπονα των μελών του Συλλόγου Επαγγελματιών της Θάσου που αφορούν στην εξαίρεση του νησιού από τη μείωση συντελεστή του ΦΠΑ και μου «βγαίνουν» μερικές απορίες…
Για παράδειγμα: η απαίτηση για μείωση περιλαμβάνει συνολικά όλους τους επαγγελματικούς κλάδους του νησιού; Μία (ας πούμε) μικρή επιχείρηση εστίασης θα έχει την ίδια οικονομική μεταχείριση με τις ακτοπλοϊκές εταιρίες, τα λατομεία, τις μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες ή τις επιχειρήσεις που συνδέονται με την οικοδομική δραστηριότητα; Δεν μοιάζει κομματάκι… αταξικό;
Και το άλλο: η Θάσος, «τυχερή εκ γενετής», έχει το μεγάλο γεωγραφικό πλεονέκτημα της άμεσης, γρήγορης και καθημερινής πρόσβασης με τη στεριά. Δεν είναι ούτε Σαμοθράκη ούτε Λήμνος ούτε Μυτιλήνη, Σύμη ή Καστελόριζο. Πάει να πει, «ζει» και πορεύεται σε πολύ πιο ευνοϊκές συνθήκες από άλλα νησιά, γεγονός που της αφαιρεί και τη δυνατότητα ένταξης σε κρατικά προγράμματα ενίσχυσης.
Θα μπορούσαν αυτές οι «λεπτομέρειες» να ακυρώσουν διεκδικήσεις που εστιάζουν στην οικονομική βελτίωση των κατοίκων της; Προφανώς και όχι. Απλά, όταν αποφασίζεις να μπεις σε μία διαδικασία «αγώνα», το περιεχόμενο των αιτημάτων σου δεν μπορεί να είναι δομημένο πάνω σε αυθορμητισμούς και προχειρότητες. Απαιτείται ρεαλισμός και στόχευση. Και μία σοβαρότητα που θα αποκλείει γενικότητες και «πελαγοδρομίες».
Πέραν όμως των «διεκδικήσεων», εκείνο που ίσως θα έπρεπε να αποτελεί μείζον θέμα για τους κατοίκους του νησιού βρίσκεται μέσα σε μία (σχεδόν «απαρατήρητη») παράγραφο της ανακοίνωσης του Συλλόγου Επαγγελματιών της Θάσου που «μιλάει» για μία τοπική οικονομία με έντονη εποχικότητα και με πλήρη εξάρτηση από τον τουρισμό.
Με δεδομένο ότι όλοι οι φορείς του νησιού έχουν «εθιστεί» σε αυτή την «κανονικότητα» και επειδή πουθενά στον ορίζοντα δεν φαίνεται να υπάρχει σχέδιο «απεξάρτησης», ίσως ήρθε ο καιρός να εμφανιστούν και οι πρώτες «θεραπευτικές κοινότητες». Οι καιροί ου μενετοί!
Εντάξει, το κατάλαβα, σας έπιασα κεφάλι, οπότε πάμε λίγο να το χαλαρώσουμε και επανερχόμαστε…
Θα σας το εκμυστηρευτώ: αντί για την (πάντα χαμογελαστή και «πέρα βρέχει») Αγγελική Δεληκάρη, «έπαιξε» πολύ ως χαλαρωτική επιλογή και η φωτογραφία από τη συνάντηση της (μίας και μοναδικής μου αγάπης) Στέλλας Αργυρίου με τον υφυπουργό Πολιτισμού Ιάσονα Φωτήλα. Κατέληξα όμως στην Αγγελική από ζήλεια και μόνο! Μα, με τον Ιάσονα, Στέλλα μου; Κλαίω και σπαράζω!
Ο οποίος Ιάσονας πήγε στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας και πάνω που άρχισε να λέει τις γνωστές «ποταμίσιες» αρλούμπες του (με νεοδημοκρατικό μείγμα ασχετοσύνης και βερμπαλισμού) ξεκίνησαν από κάτω τα «γιούχα» των θεατών και των δημιουργών. Εννοείται πως οι αντιδράσεις του κοινού και των καλλιτεχνών είναι το έλασσον αυτής της ιστορίας. Το μείζον (και το τραγικό) είναι ότι ο Φωτήλας ασκεί χρέη υφυπουργού Πολιτισμού!
Πολιτιστικά μιλώντας, σε ταβέρνα της Θάσου δεν σπάνε πλέον πιάτα. Καρέκλες σπάνε. Πλαστικές…
Συνεχίζουμε με… σουπεράκι!!!
Επιστολή προς το Προεδρείο της Εξεταστικής Επιτροπής για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ:
Προς προεδρείο της εξεταστικής επιτροπής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Αξιότιμες κυρίες, αξιότιμοι κύριοι.
Λαμβάνοντας γνώση πως στην κατάρτιση του καταλόγου μαρτύρων που πρότειναν τα κόμματα για τη διερεύνηση της υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ, η ΝΔ συμπεριέλαβε ως μάρτυρα και τον πατέρα μου Ευάγγελο Σεφεριάδη ως πρώτο πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ (20.9.1999 έως 19.9.2002) θα ήθελα να σας ενημερώσω πως ο πατέρας μου θα δυσκολευτεί να εμφανιστεί να καταθέσει καθώς δεν είναι στη ζωή από το 2016. Θα ερχόμουν εγώ αντ’ αυτού, αλλά το μεταχειρισμένο Opel Astra Ασημί του 1999 που μου άφησε –η μόνη περιουσία που έβγαλε από χρόνια διοίκησης του σε δημόσιους οργανισμούς– είναι στο συνεργείο. Σας εύχομαι καλή επιτυχία στο έργο σας, που ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς.
Με τιμή,
Γιάννης Σεφεριάδης.
Κάνω ζάπινγκ, πέφτω επάνω στο Ρουκ Ζουκ την ώρα που η Ζέτα η Μακρυπούλια ρωτάει την παίκτρια από την Ηγουμενίτσα πόσα κόμματα έχει ιδρύσει ο Ανδρέας Λοβέρδος. Πετάγομαι αμέσως από τον καναπέ και αρχίζω φωνάζω: δύο καλέ, πες δύο!
Δυστυχώς, η κοπέλα (που ήταν και φοιτήτρια της Νομικής) δεν με άκουσε, είπε ένα «δεν γνωρίζω» και περάσαμε στην επόμενη ερώτηση.
Για να μην το αφήσω όμως στη μέση, ο Ανδρέας Λοβέρδος θα καταγραφεί στην ιστορία ως ο μοναδικός πολιτικός που ίδρυσε δύο κόμματα (το ΡΙΚΣΣΥ και τους Δημοκράτες), αλλά ποτέ δεν κατέβηκε στις εκλογές. Για αυτό και για τίποτε άλλο…
Ή μήπως και για εκείνο που είχε πει κάποτε σε ραδιοφωνική εκπομπή ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι υπηρέτης των καρτέλ. Με βλέπω για Ρουκ Ζουκ.
Βάζω σε δοκιμασία τις αντοχές μου και, ψυχαναγκαστικός γαρ, ξεκινάω να διαβάζω την ανάρτηση του Άδωνη Γεωργιάδη με την οποία δηλώνει και επισήμως την υποστήριξή του στο καθεστώς Νεντανιάχου. Αναμενόμενο και έκπληξη καμιά.
Το (αυτο)ξεφτίλισμά του όμως θα έρθει όταν μέσα σε ένα ακόμη επικό παραλήρημα, ο (μην το ξεχνάμε) ιδρυτής της Ελληνικής Αγωγής, για να δικαιολογήσει τη λατρεία του στο κράτος του Ισραήλ, θα αποφανθεί (με τη γνωστή του φαιδρότητα) ότι το Ισραήλ προπορεύεται στην ψηφιακή τεχνολογία γιατί… δεν κατέστρεψε την πανάρχαια γλώσσα του!
Ποιοι κατέστρεψαν την «πανάρχαια γλώσσα» τους; Μα, φυσικά οι Έλληνες πολιτικοί που το 1982 ψήφισαν τον νόμο που καθιέρωνε το μονοτονικό ως τρόπο γραφής της Ελληνικής Γλώσσας, επισημαίνοντας (και επαινώντας) τη στάση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη που, ως «φωτεινή εξαίρεση», ήταν ο μόνος που τον καταψήφισε.
Με άλλα λόγια, αν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήταν ο «μόνος», οι υπόλοιποι της Νέας Δημοκρατίας που δια στόματος Ευάγγελου Αβέρωφ δήλωσαν την «επί της αρχής συμφωνία» τους, τι; Της καταστροφής και της αλλοίωσης; Και εκείνος ο Μπαμπινιώτης που έβαλε τη δικιά του σφραγίδα στο εν λόγω νομοσχέδιο; Δόλιος και ανθέλληνας;
Πάμε όμως και στα ίδια τα γεγονότα: η αντιπαράθεση μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης αφορούσε στον τρόπο με τον οποίο προωθούνταν η μεταρρύθμιση και όχι για το αν θα έπρεπε ή όχι να καθιερωθεί το μονοτονικό σύστημα, καθώς κανένα από τα κόμματα του Ελληνικού Κοινοβουλίου δεν φάνηκε να έχει ενστάσεις σε αυτό. Ενδεικτικό του όλου κλίματος, ο επίλογος της ομιλίας του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (που εκτελούσε χρέη Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου): Εφόσον η κυβέρνησις και το προεδρείο επιμένουν εις αυτόν τον αντιδημοκρατικό και αντικοινοβουλευτικό τρόπο συζητήσεως αυτής της τροπολογίας, υπό τας συνθήκας αυτάς, λυπούμεθα ειλικρινώς, αλλά δεν δυνάμεθα να παρακολουθήσουμε τη συζήτηση και είμεθα υποχρεωμένοι να αποχωρήσουμε.
Η παραληρηματική κορύφωση (σε συνδυασμό με τα ψεύδη) θα έρθει με την αναφορά του στον Οδυσσέα Ελύτη, στον οποίο «χρεώνει» δήλωση ενάντια στο μονοτονικό, την οποία (όσο και αν έψαξα) δεν μπόρεσα να βρω πουθενά. Άλλως πώς, όταν το ψέμα συναντιέται με την αισχρότητα.
Ακολουθούν δύο πρόσφατα δείγματα του «πολιτικού ήθους» του ανδρός και του γκαιμπελισμού που τον τρέφει και τον καθοδηγεί. Στη μεν πρώτη περίπτωση έχουμε την οριστική αθώωση των συλληφθέντων «εμπρηστών», στη δε δεύτερη το τέλειο αυτομαστίγωμα. Πάρτε τα…
Μετά τον Άδωνη, ο Nεντανιάχου: Το Ισραήλ πρέπει να γίνει Αθήνα και υπέρ-Σπάρτη μαζί. Όχι που ο φασίστας δεν θα ταυτίζονταν με… περικεφαλαίες.
Γίνεται, λέει, μια δημοσκόπηση στη «βάση» της Νέας Δημοκρατίας που «ρωτά» ποιον προτιμάνε αρχηγό για τη μετά Μητσοτάκη εποχή. Ποιοι διεκδικούν τη θέση; Καθίστε αναπαυτικά, πάρτε και ποπ κορν και απολαύστε: Νίκος Δένδιας, Κυριάκος Πιερρακάκης, Κωστής Χατζηδάκης, Βασίλης Κικίλιας και Άδωνις Γεωργιάδης.
Προβοκατόρικα μιλώντας, εγώ με τον Βασίλη Κικίλια…
Σύμφωνα με τον Κωστή Χατζηδάκη (τον τρίτο στη σειρά προτιμήσεων), δεν τίθεται κανένα θέμα για τις πέντε συμβάσεις με τα υπουργεία Υγείας και Παιδείας που έκανε η σύζυγός του. Θέμα θα υπήρχε αν έκανε συμβάσεις με το υπουργείο Οικονομικών του οποίου προΐσταται. Βουλγαράκη, λείπεις…
Για να μην ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε… Όταν ακούς κάποιον να υποστηρίζει και να διακηρύσσει ότι οι μαύροι ήταν σε καλύτερη θέση σε συνθήκες δουλείας και υποδούλωσης, ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να έχουν δικαίωμα στην άμβλωση ακόμα και σε περίπτωση βιασμού ή αιμομιξίας, ή ότι αξίζει να έχουμε ένα κόστος μερικών θανάτων από όπλα κάθε χρόνο, ώστε να μπορούμε να υπερασπιστούμε τη 2η Τροπολογία περί κατοχής όπλων, συγγνώμη κιόλας, αλλά ούτε «συντηρητικό» τον λες ούτε «αμφιλεγόμενο» ούτε «πολιτικό ακτιβιστή». Ναζί και μόνο ναζί. Περί Charlie Kirk ο λόγος.
Προς αποφυγή παρερμηνειών: οποιαδήποτε πράξη αυτοδικίας είναι εξ αρχής καταδικαστέα. Και τέλος. Το ότι ο δολοφόνος του Charlie Kirk φαίνεται να ανήκει σε πιο ακροδεξιά γκρούπα από τον ίδιο, απλά κατατροπώνει τα αφηγήματα όλων εκείνων που έσπευσαν από την πρώτη στιγμή να «χρεώσουν» τη δολοφονία του στους αριστερούς της Woke Agenda.
Στην από δω πλευρά του πλανήτη, είχαμε και τη δήλωση της Ντόρας Μπακογιαννη για «όσους επιχαίρουν για την δολοφονία του Charlie Kirk»: «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες». Θεμελιώδης αρχή της δημοκρατίας. Δεν μπορούμε να αφήνουμε το θυμό και το μίσος να κυριαρχήσουν. Προς επιβεβαίωση της ρήσης, ακολουθεί αναμνηστική στιγμή «διαφωνίας-υπεράσπισης»…
Άντε να το καλμάρω λίγο…
Σας αποκαλύπτω τα τελευταία μου τηλεοπτικά πάθη: Πρώτο και με διαφορά οι εκπομπές Γνωριμιών και συνοικεσίων «Θάνος». Έπονται: οι θεατρικές παραστάσεις στο κανάλι 4Ε (προχθές είδα Κοσμά Αιτωλό με μικρόφωνο κολλημένο στο αυτί), το Παρέα με την κυρία Στέλλα στο ΕΝΑ Channel (για εσένα δουλεύω, Λευτέρη) και φυσικά η θεάρα Δήμητρα Στογιαννίδου στο Happy Life του Center TV. Αναλαμβάνω από τώρα χορηγός επικοινωνίας.
Βγαίνει η (τεράστια προσωπικότητα) Εύη Βατίδου στην τηλεόραση του ALFA και με ύφος «γαμάω» λέει ότι έτσι όπως πάμε στο τέλος θα παντρεύονται μόνο γκέι, ομοφυλόφιλοι και ΛΟΑΤΚΙ. Στο καπάκι, από το OPEN, μαθαίνουμε ότι η Χρυσούλα έπιασε τον άντρα της να την απατά με την κοπέλα του εραστή της και αμέσως μετά τον Γιάννη Λοβέρδο περίλυπο, σχεδόν κλαμένο, να δηλώνει ότι καταφέρνει να ζει μόνο με την βουλευτική του αποζημίωση. Και ρωτάω: έχουμε ή δεν έχουμε νικητή;!
Θα είχαμε, αν δεν μας προέκυπτε το καινούριο έπος του Ντόναλντ Τραμπ: Καταφέραμε και τερματίσαμε τον πόλεμο ανάμεσα στο Άμπερ Μπαϊζάν (!!!) και την Αλβανία, που κρατούσε για χρόνια. Δεν θα τελείωνε ποτέ, αλλά τον τελειώσαμε εδώ, σε αυτό το γραφείο.
Τελειώσαμε (για να μη μας αποτελειώσουν)…