Του Πρωτοπρεσβύτερου Απόστολου Καμπουρόπουλου
ΗΚυριακή 17 Μαΐου 2026 θα παραμείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη και στην καρδιά μου ως μία ημέρα βαθιάς συγκίνησης, πνευματικής πληρότητας και εσωτερικής αναδρομής. Η συμμετοχή μου στην επετειακή Θεία Λειτουργία για τη συμπλήρωση εκατό ετών ζωής, διακονίας και μαρτυρίας του Καθεδρικού Ιερού Ναού του Αγίου Αποστόλου Παύλου Καβάλας δεν υπήρξε απλώς μία ακόμη λειτουργική παρουσία. Υπήρξε ένα συγκλονιστικό ταξίδι στο παρελθόν, άρρηκτα δεμένο με το παρόν και στραμμένο με ελπίδα προς το μέλλον.
Με τη σεπτή πρόσκληση του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ. Στεφάνου και του αγαπημένου αδελφού και συλλειτουργού Πατρός Γερασίμου, αξιώθηκα να πλαισιώσω το Άγιο Θυσιαστήριο του ιστορικού μας Ναού, ανάμεσα σε σεβαστούς Αρχιερείς και κληρικούς, με τους οποίους μας συνδέουν κοινές μνήμες, πνευματικοί αγώνες και χρόνια διακονίας.
Της πανηγυρικής αυτής Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γουμενίσσης κ. Δημήτριος, ο οποίος υπήρξε προκάτοχός μου στην ενορία του Αποστόλου Παύλου ως εφημέριος του Ναού. Η παρουσία του ενώπιον του Αγίου Θυσιαστηρίου, εκατό χρόνια μετά την ίδρυση του Καθεδρικού μας Ναού, είχε ιδιαίτερο συμβολισμό και βαθιά πνευματική σημασία για όλους εμάς που διακονήσαμε στον ευλογημένο αυτό τόπο.
Συμμετείχε επίσης ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ξάνθης και Περιθεωρίου κ. Παντελεήμων, με τον οποίον συνυπηρετήσαμε κατά το παρελθόν και με τον οποίον μας συνδέουν δεσμοί αδελφικής αγάπης και αμοιβαίου σεβασμού. Η πνευματική του προσωπικότητα υπήρξε και παραμένει για εμένα μία αληθινή πυξίδα στη διακονία μου. Το εκκλησιαστικό του ήθος, η διάκριση, η πραότητα και η σταθερή ποιμαντική του πορεία αποτελούν διαρκή πηγή εμπνεύσεως και οικοδομής.
Παρών με την πατρική του ευλογία ήταν και ο σεπτός μας Ποιμενάρχης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου κ. Στέφανος, άξιος διάδοχος του μακαριστού Γέροντός μου Προκοπίου. Με σύνεση, εκκλησιαστικό φρόνημα και αγάπη προς τον λαό του Θεού συνεχίζει επάξια την ποιμαντική πορεία της τοπικής μας Εκκλησίας, διαφυλάσσοντας την ενότητα, την πνευματικότητα και τη ζωντανή παράδοση της Μητροπόλεώς μας.
Ιδιαίτερη αναφορά οφείλω να κάνω και στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κορίνθου κ. Παύλο, ο οποίος, δυστυχώς, δεν κατόρθωσε να παραστεί στην επετειακή αυτή σύναξη, διότι την τελευταία στιγμή η Εκκλησία της Ελλάδος τον απέστειλε ως εκπρόσωπό της στο Πατριαρχείο Γεωργίας.
Η απουσία του έγινε αισθητή, καθώς με τον Σεβασμιώτατο Κορίνθου με συνδέουν μακροχρόνιοι δεσμοί πνευματικής εκτιμήσεως και προσωπικής αγάπης. Τον γνώρισα ακόμη ως λαϊκό νέο άνθρωπο και είχα την ευλογία να παρακολουθήσω εκ του σύνεγγυς τα πρώτα ιερατικά του βήματα. Παρακολούθησα την πορεία, την πρόοδό του, τη διακονία και την πνευματική του ωρίμανση μέσα στην Εκκλησία. Και σήμερα αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά και υπερηφάνεια βλέποντας την εξέλιξή του και την ευλογημένη αρχιερατική του διακονία.
Η εικόνα όλων αυτών των προσώπων συγκεντρωμένων -ή νοερά παρόντων- γύρω από τον Απόστολο Παύλο της Καβάλας μου δημιούργησε την αίσθηση ότι ενώνονται ενώπιον του Θεού δεκαετίες ολόκληρες εκκλησιαστικής ιστορίας, κοινών αγώνων και πνευματικής διακονίας. Πρόσωπα διαφορετικών γενεών, με διαφορετικές πορείες, αλλά με κοινό σημείο αναφοράς τον ίδιο Ναό, την ίδια πίστη και την ίδια αγάπη προς την Εκκλησία.
Καθώς η Θεία Λειτουργία προχωρούσε, ζωντάνεψαν μέσα μου εικόνες από τον Μάρτιο του 1987, όταν από τα σεπτά χέρια του μακαριστού Μητροπολίτου Προκοπίου έλαβα, θείω Πνεύματι, το χάρισμα της Ιερωσύνης. Εκείνη η στιγμή υπήρξε η αφετηρία μιας ολόκληρης ζωής συνδεδεμένης με τη διακονία της Εκκλησίας και ιδιαίτερα με την ενορία του Αγίου Αποστόλου Παύλου.
Επί δεκατρία χρόνια διακόνησα δίπλα στον αείμνηστο Πατέρα Βασίλειο Κατσικαλάκη, έναν αληθινό εργάτη του Ευαγγελίου, με τον οποίο μοιραστήκαμε αγωνίες, χαρές, κόπους και οράματα για την πνευματική πορεία της ενορίας.
Θυμήθηκα ιδιαίτερα τα Χριστούγεννα του 1987, όταν ξεκινήσαμε το «Τραπέζι της Αγάπης», ένα έργο προσφοράς προς τον πάσχοντα συνάνθρωπο, που γεννήθηκε μέσα από την ανάγκη αλλά και την αγάπη της ενοριακής μας οικογένειας. Εκεί γνώρισα στην πράξη το αληθινό πρόσωπο της Εκκλησίας: την Εκκλησία που σκύβει με στοργή πάνω στον πονεμένο άνθρωπο και γίνεται παρηγοριά, ελπίδα και στήριγμα.
Παράλληλα, η μεγάλη ευεργεσία που δέχθηκα από τον μακαριστό Γέροντά μου Προκόπιο να υπηρετήσω την Ιερά Μητρόπολή μας από τη θέση του Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου υπήρξε σταθμός στη ζωή μου. Δίπλα του διδάχθηκα το βάθος της ποιμαντικής ευθύνης και το ήθος της εκκλησιαστικής διακονίας.
Κατά την πορεία μου αυτή αξιώθηκα να γνωρίσω και να συμπορευθώ με αξιοσέβαστες πνευματικές μορφές, όπως τον αείμνηστο πατέρα Ανθιμο Αραμπατζόγλου, Πατέρα Κωνσταντίνο Σακαρίδη, τον Πατέρα Ιωακείμ Καραχρήστο, τον Πατέρα Ειρηναίο Καλογήρου, τόν πατέρα Παναγιώτη Ξανθόπουλο, τόν παπα Χαράλαμπο Νεοχωρίτη, τόν πατέρα Φίλιππο Μελισσόπουλο, τόν πατέρα Παναγιώτη Ζαχαριάδη και τόσους άλλους ευλογημένους εργάτες της Εκκλησίας.
Όμως αυτή η ημέρα δεν ήταν μόνο μία συνάντηση με το παρελθόν της διακονίας μου. Ήταν και μία συγκινητική αναβίωση προσώπων που σήμερα ανήκουν πλέον στη Θριαμβεύουσα Εκκλησία.
Καθώς έβλεπα παλαιούς συνεργάτες και γνώριμα πρόσωπα μέσα στον Ναό, ζωντάνεψαν στη μνήμη μου αγαπημένοι άνθρωποι που αφιέρωσαν τη ζωή τους στον Απόστολο Παύλο. Ο αείμνηστος Σωκράτης Χαΐτας, ο Θανάσης Βασιλειάδης, ο αγαπημένος καθηγητής μου, το ευλογημένο ζεύγος Λουκά και Δέσποινας Σπνάσα, η Αγλαΐα, η Ελένη, ο Ηλίας Λολίδης, ο Χαράλαμπος Τζιαμτζής, ο αξέχαστος Μερτζάνης, ο κύριος Νίκος Σαμπατζής, ο παπα-Παναγιώτης Ξανθόπουλος, ο Θανάσης και τόσοι ακόμη.
Άνθρωποι που εργάστηκαν αθόρυβα, θυσιαστικά και με αυθεντική αγάπη για την Εκκλησία. Άνθρωποι που δεν αναζήτησαν ποτέ αναγνώριση, αλλά προσέφεραν τον εαυτό τους με απλότητα και πίστη.
Τότε συνειδητοποίησα ακόμη βαθύτερα ότι η ιστορία αυτού του Ναού δεν είναι μόνο οι τοίχοι, οι εικόνες και οι επέτειοι. Είναι οι άνθρωποί του. Είναι οι προσευχές, οι αγώνες, οι χαρές και τα δάκρυα όσων έζησαν μέσα σε αυτόν τον ιερό χώρο.
Καθώς ολοκληρωνόταν η πανηγυρική Θεία Λειτουργία της εκατονταετηρίδας, αισθανόμουν βαθιά ευγνωμοσύνη προς τον Θεό που με αξίωσε να ζήσω αυτή τη μεγάλη ευλογία. Να δω τρεις γενιές διακόνων του ίδιου Ναού να ενώνονται ενώπιον του Αγίου Θυσιαστηρίου. Να δω την ιστορία να συνεχίζεται και τη σκυτάλη της διακονίας να περνά στις νεότερες γενιές.
Ιδιαίτερη χαρά και πνευματική παρηγοριά μου προσφέρει η σημερινή διακονία του Πατρός Γερασίμου, τον οποίο θυμάμαι παιδί ακόμη μέσα στην ενορία και σήμερα τον βλέπω να συνεχίζει επάξια την πορεία και την παράδοση του Αποστόλου Παύλου.
Φεύγοντας εκείνη την ημέρα από τον Ναό, δεν αισθανόμουν ότι συμμετείχα απλώς σε μία ιστορική επέτειο. Ένιωθα ότι είχα ζήσει μία βαθιά προσωπική εμπειρία μνήμης, ευγνωμοσύνης και ελπίδας.
Και καθώς ο Απόστολος Παύλος της Καβάλας εισέρχεται πλέον στον δεύτερο αιώνα της ιστορικής του πορείας, εύχομαι ο Απόστολος των Εθνών να συνεχίσει να προστατεύει και να φωτίζει την τοπική μας Εκκλησία, τους ποιμένες της και όλον τον ευσεβή λαό του Θεού.
Γιατί τελικά αυτό που μένει μέσα στον χρόνο δεν είναι μόνο τα γεγονότα, αλλά οι άνθρωποι, η πίστη, οι σχέσεις αγάπης και η ζωντανή συνέχεια της Εκκλησίας από γενιά σε γενιά.
Και με αφορμή της επετειακή εκθέσεως η οποία διοργανώθηκε στην αίθουσα του Ιερού Ναού με την προβολή μοναδικών εκκλησιαστικών ιερών κειμηλίων και ιστορικών καταγραφών που φυλάσσονται στον Ναό – και αξίζουν τα θερμότερα συγχαρητήρια στους κοπιάσαντας συντελεστάς αυτής, να ολοκληρώσω τις συγκινησιακές μου σκέψεις με το μήνυμα του κειμένου για την έκθεση των ιερών κειμηλίων με τον τίτλο «ΣΦΡΑΓΙΣ ΠΑΥΛΕΠΩΝΥΜΟΣ»:
Τιμούμε το παρελθόν
Φυλάσσουμε την παρακαταθήκη
Εμπνεόμαστε το μέλλον
Ο Πρωτοπρεσβύτερος Απόστολος Καμπουρόπουλος από το 2001 υπηρετεί στην Ιερά Μητρόπολη Περιστερίου, στον Ιερό Ναό Αγίας Αναστασίας της Πατρικίας.