Η «Καπετάνισσα Λασκαρίνα» ανέβηκε στην Καβάλα τη Δευτέρα 10 Νοεμβρίου 2025, για να ξεδιπλώσει επί σκηνής τον παλμό, τη φλόγα και το μυστήριο μιας γυναίκας που έζησε ως θρύλος.
Η παράσταση, σε κείμενο των Μιχάλη Δαρνάκη και Μαρίας Λαφτσίδου και σκηνοθεσία-ερμηνεία της Αναστασίας Ρεβή, ήταν μια θεατρική κατάδυση στην ψυχή της Λασκαρίνας Πινότση-Μπουμπουλίνας, της πρώτης γυναίκας Ναυάρχου στην παγκόσμια Ιστορία, ένα έργο που μίλησε για τον πόλεμο, τον έρωτα, την απώλεια, αλλά και για την αντίσταση, όχι μόνο απέναντι στους Τούρκους κατακτητές του 1821, αλλά και απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας που πνίγει την ψυχή.
Γράφει η Νατάσα Θεοδοσίου
Χθες βράδυ, στο κινηματοθέατρο Απόλλων, η σκηνή μεταμορφώθηκε σε κατάστρωμα πλοίου. Ο αέρας μύριζε θάλασσα, οι σκιές ταξίδευαν πάνω στους τοίχους και από το βάθος ακούστηκε η φωνή της Αναστασίας Ρεβή, βαθιά, στιβαρή, γυναικεία, σαν φωνή που έρχεται από το παρελθόν και αγγίζει το σήμερα.
Η «Καπετάνισσα Λασκαρίνα», έργο των Μιχάλη Δαρνάκη και Μαρίας Λαφτσίδου, δεν είναι απλώς ένας θεατρικός μονόλογος, είναι ένα μανιφέστο ψυχής, μια κραυγή ελευθερίας που ξεπερνά εποχές, φύλα και σύνορα.
Η Αναστασία Ρεβή, με συγκλονιστική ερμηνεία και απόλυτη θεατρική παρουσία, δεν «υποδύεται» τη Μπουμπουλίνα, την ανασταίνει. Στέκεται μόνη επί σκηνής, και όμως γεμίζει τον χώρο με δεκάδες φωνές: των παιδιών της, των ναυτών της, των εχθρών της, των φαντασμάτων που την στοιχειώνουν. Με κάθε λέξη, κάθε βλέμμα, κάθε αναπνοή, μάς οδηγεί μέσα στη θύελλα μιας ζωής που δεν χωράει σε κανένα καλούπι.
Η παράσταση, μέσα από τον ποιητικό και ρηξικέλευθο λόγο της, μιλά για τον πόλεμο, τον έρωτα, την απώλεια, αλλά και για την αντίσταση, όχι μόνο απέναντι στους Τούρκους κατακτητές του 1821, αλλά και απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας που πνίγει την ψυχή.
Η Ρεβή κατορθώνει να φέρει στο φως τη διαχρονική γυναίκα πίσω από το εμβληματικό πρόσωπο. Η Λασκαρίνα που παρουσιάζει δεν είναι μόνο η Ναύαρχος των Σπετσών, αλλά μια σύγχρονη γυναίκα-μητέρα, ερωτευμένη, προδομένη, αλύγιστη. Μια γυναίκα που, όπως είπε και η ίδια μέσα από τον ρόλο της, ξέρει τη διαφορά ανάμεσα στην πατρίδα και στο κράτος: η πατρίδα είναι το χώμα που ποτίζεται με δάκρυα και αγώνες, το κράτος συχνά η σκιά που τους ξεχνά.
Η σκηνοθεσία είναι λιτή, ουσιαστική και γεμάτη συμβολισμούς. Το πλοίο της Λασκαρίνας είναι ένα ξύλινο τραπέζι, το κύμα ένα παιχνίδι φωτός, η μάχη μια ανάσα. Οι σύγχρονες μουσικές λειτουργούν σαν παλμοί καρδιάς, πότε γαλήνιες, πότε θυελλώδεις, συνοδεύουν τη φωνή της πρωταγωνίστριας και συνδέουν τη θάλασσα του 1821 με τη θάλασσα του σήμερα, την ίδια που μας διδάσκει πως η ελευθερία δεν χαρίζεται, αλλά κατακτάται.
Η παράσταση είναι βαθιά επαναστατική και εξομολογητική. Η Μπουμπουλίνα της Ρεβή δεν είναι ένα άγαλμα, αλλά μια ψυχή σε διαρκή εξέγερση. Αντιστέκεται στο κατεστημένο, στους άντρες που θέλουν να την τιθασεύσουν, στους θεσμούς που θέλουν να την ξεχάσουν. Και στο βλέμμα της, εμείς οι γυναίκες του σήμερα αναγνωρίζουμε κάτι από τον δικό μας αγώνα, εκείνον τον αθόρυβο, τον καθημερινό, ανάμεσα στο όνειρο και στην ανελευθερία.
Η «Καπετάνισσα Λασκαρίνα» δεν είναι απλώς ένα θεατρικό γεγονός, είναι μια πνευματική εμπειρία. Μια υπενθύμιση ότι το θέατρο μπορεί ακόμη να είναι πράξη αντίστασης, μνήμης και αυτογνωσίας. Δεν παρακολουθήσαμε μια παράσταση. Ζήσαμε μια εξομολόγηση.
Η φωνή της Αναστασίας Ρεβή μάς άφησε με την αίσθηση πως η Λασκαρίνα δεν έφυγε ποτέ. Πλέει ακόμη ανάμεσά μας, σιωπηλά, στα νερά της Ιστορίας και της ψυχής. Και όταν η αυλαία έκλεισε, μέσα στην ησυχία της αίθουσας, μπορούσες σχεδόν να την ακούσεις να ψιθυρίζει: «Μη φοβάστε το κύμα. Να το οδηγείτε».