Όταν είσαι επαρχιώτης, η ευκαιρία να παρακολουθήσεις από κοντά και να μελετήσεις ένα τόσο σημαντικό γεγονός όπως η αναδρομική έκθεση που φιλοξενείται στο Μουσείο Μπενάκη για τον Αλέξη Ακριθάκη (Μία γραμμή κύμα) μέχρι τις 24 Μαΐου 2026, είναι κάτι περισσότερο από ευλογία· είναι μύηση σε έναν άλλο κόσμο, τελείως ξένο σε σχέση με την καθημερινότητα που βιώνει ο μέσος άνθρωπος.
Στην έκθεση εκπλήσσουν, πέραν από τις γνωστές πολύχρωμες συνθέσεις του Ακριθάκη, τα πρώιμα έργα του, τα οποία κινούνται στην αναζήτηση ενός προσωπικού στιλ με λάδια και αφαιρετικά δοσμένες μορφές, ώσπου το δημιουργικό λεξιλόγιό του οριστικοποιείται (φαινομενικά τουλάχιστον) και τα σύμβολα ξεκινούν να ξεπετάγονται και να καθηλώνουν τον θεατή.
Τα έργα στους πρώτους χώρους της έκθεσης σου δίνουν την ευκαιρία να μελετήσεις από κοντά το σύνθετα «απλό» έργο του καλλιτέχνη, ο οποίος μπορεί να ζούσε έξω από τις συμβάσεις της κοινωνίας, δεν ήταν όμως αποστασιοποιημένος από αυτήν. Το κοινωνικό και πολιτικό του σχόλιο είναι διάσπαρτο και αποδίδει με γλαφυρότητα τα κακώς κείμενα των οποίων ήταν μάρτυρας (π.χ. τα τανκς της Χούντας τα βλέπει να προελαύνουν στην Αθήνα από το σπίτι Ταχτσή).
Εκεί όμως που νομίζεις ότι τα είδες όλα. ο Ακριθάκης (ή [και] οι επιμελητές) μεταστρέφουν το ενδιαφέρον σου σε μία κρυπτική γλώσσα, η οποία παρά την κωδικοποίησή της κατορθώνει να σου επικοινωνήσει την αγωνία του καλλιτέχνη για την αποκτήνωση του σύγχρονου ανθρώπου και έτσι ομαλά οι κατασκευές που στο πρώτο μέρος είναι παρούσες διακριτικά, συνυπάρχοντας με τις ζωγραφιές, έρχονται να κυριαρχήσουν στο πεδίο των αισθήσεων.
Επαναχρησιμοποίηση ξύλων, μετάλλων και ένας σωρός άλλων υλικών δίνει ομαλά τη μετάβαση από τα έντονα περιγράμματα και χρώματα των δύο διαστάσεων στο τρισδιάστατο με τον «μετρ» να κυριαρχεί καθολικά στο βίωμά σου στο τρίτο μέρος της έκθεσης, όπου πλέον οι συλλήψεις του αναπτύσσονται από αντικείμενα (βαλίτσες, μικροκατασκευές, εικονοστάσια κλπ.) σε ολόκληρα περιβάλλοντα.
Πλέον νέα υλικά και σύμβολα κάνουν την εμφάνισή τους με τα αεροπλάνα, τους καθρέφτες και τους χαρταετούς να καταβυθίζουν τον επισκέπτη (μύστη πλέον) σε μία πραγματικότητα που κορυφώνεται με τις αναπλάσεις χαρακτήρων σε εικόνες, αλλά και με τη «συνομιλία» του Ακριθάκη με άλλους καλλιτέχνες (Τάσος Δενέγρης, Ε.Χ. Γονατάς, Γιώργος Μακρής κ.ά.).
Το τελευταίο μέρος της έκθεσης έρχεται για να υπενθυμίσει αφενός μεν ότι ο Ακριθάκης δεν απαρνήθηκε ποτέ την ταυτότητα του καλλιτέχνη, που τόσο συνειδητά επέλεξε στην τρυφερή ηλικία της εφηβείας, αφετέρου δε την ανθρώπινη υπόσταση που κρύβεται πίσω από τον θρύλο του· μία υπόσταση γεμάτη πάθη, ευαλωτότητα, ένταση, αλλά και πηγαία δύναμη, η οποία γίνεται έκδηλη στα (αντίγραφα) των σκίτσων του Δρομοκαΐτειου, που πραγματικά συγκλονίζουν.
Τα τελευταία ζωγραφικά έργα της έκθεσης (ενδεχομένως και του καλλιτέχνη) σε αποχαιρετούν και σε προετοιμάζουν για την επάνοδό σου στη μεταφορική ή και πραγματική παράνοια της συμβατικής ζωής.
Η έκθεση του Αλέξη Ακριθάκη ολοκληρώνεται ως εμπειρία με την ανάγνωση του καταλόγου των Εκδόσεων Άγρα, επιβεβαιώνοντας με αυτόν τον τρόπο ότι ο καλλιτέχνης δεσπόζει και στην τέταρτη διάσταση του χρόνου, όντας επίκαιρος ακόμη και τριάντα δύο χρόνια μετά τον πρόωρο θάνατό του.
Αν τέλος συνυπολογίσεις ότι τις ξεναγήσεις στον χώρο κάνουν οι ταλαντούχοι επιμελητές Αλέξιος Παπαζαχαρίας και Χλόη Ακριθάκη, κόρη τιμώμενου, δεν μπορείς παρά να παραινέσεις ως άλλος Γιώργος Μακρής τον εαυτό σου: ΠΡΟΧΩΡΕΙ [στον] ΑΚΡΙΘΑΚΑ!
