Συμβαίνει μια-δυο φορές τον χρόνο, αλλά όταν συμβαίνει, είναι ένα όμορφο σκηνικό γεμάτο φως, κόσμο και αισιοδοξία. Ο λόγος για την εορταστική Καβάλα, τη φωτισμένη κεντρική πλατεία με άλλο… δέντρο φέτος και το πλήθος που απόλαυσε τη συναυλία του Δήμου Αναστασιάδη, με το ψηφιδωτό ανθρώπων, χρωμάτων και φωτός να αποτυπώνεται ακόμη καλύτερα από ψηλά. Είθε του χρόνου να συμμετέχει πιο ενεργά σε αυτό το χριστουγεννιάτικο ψηφιδωτό και η πλατεία Καπνεργάτη. Καλές γιορτές…

*Φωτογραφία: Ηλίας Κοτσιρέας

Πέρα από την ενστικτώδη επωδό που προκαλεί σε κάποιους ο τίτλος και μόνο «έλα μωρέ τώρα, όλα τα λύσαμε, με τα αεροπλανάκια θα ασχολούμαστε» ή «ναι αλλά για την πεσμένη γέφυρα δε λέτε τίποτα-Με τόσα λεφτά θα αγοράζαμε δύο ασθενοφόρα», που προκαλεί και την επίσης ενστικτώδη απάντηση «μόνο από τα σκάνδαλα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ και τα χρέη των κομμάτων στο Δημόσιο η χώρα θα είχε δεύτερο ΑΕΠ», υπάρχει και μια άλλη ανάγνωση, ήσσονος ίσως σημασίας για τους περισσότερους, της διέλευσης του F-16 από την Καβάλα για τη γιορτή της Πολεμικής Αεροπορίας: Η πόλη τελικά ήθελε (ή θέλει) την επαναφορά του Kavala AirSea Show; Από τις αντιδράσεις του χθες και τα διαδικτυακά σχόλια (πλην εκείνων που για δικούς τους λόγους δεν τους αρέσει ο θόρυβος, κυριολεκτικά και μεταφορικά, του αεροπλάνου, εφόσον αυτοί οι λόγοι διέπονται από μια στοιχειώδη λογική, άρα είναι σεβαστοί), η απάντηση είναι ναι. Μπορεί να γίνει τώρα; Μάλλον όχι, διότι «Δει δη χρημάτων, ω άνδρες Καβαλιώτες και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων». Θα μπορούσε να έχει άλλη μορφή για να αφήνει και λεφτά (βλ. Τανάγρα) στην πόλη και στον Δήμο, περισσότερα από όσα αφήνουν οι τουρίστες 40 κρουαζιερόπλοιων; Ως εικασία θα μπορούσαμε να πούμε ναι, αν βάλουμε και στην εξίσωση τους ιδιώτες χορηγούς που θα κάλυπταν μέρος των λειτουργικών εξόδων του show. Συμπέρασμα; «Το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής». Παρεμπιπτόντως, ομόηχο είναι και το sharks, καρχαρίες ελληνιστί… Από τα σκάνδαλα και τα χρέη των κομμάτων και ιδιωτών μεγαλοοφειλετών μάλλον ο συνειρμός, ποιος ξέρει…

*Προβληματισμοί: Θανάσης Σοφιανός Φωτογραφία: Πασχάλης Παλαβούζης

Ένας… ανάποδος καναπές όλη μας η ζωή στην οδό Ήρας στην Καβάλα. Σαββατοκύριακο και κάποιοι αποφάσισαν να… προβούν σε εικαστική παρέμβαση σε ένα μικρό παρκάκι-όαση για τη γειτονιά. Είπαμε, καλές οι ανακαινίσεις και οι εσωτερικές ανανεώσεις, αλλά το εξωτερικό περιβάλλον νοσεί. Και όχι, δεν φταίνε πάντα οι άλλοι, Δήμος και οι συν αυτώ. Καθρέφτες έχουμε όλοι (δεν βλέπουμε να τους πετάνε στα πάρκα), ομοίως και αυτοκριτική.

Πολλές οι αναμνήσεις από τον πάλαι ποτέ… κραταιό Δημοτικό Κήπο της Καβάλας. Μετά από χρόνια, ο Δήμος Καβάλας έδωσε προς χρήση σε ιδιώτη ένα κομμάτι του Κήπου και από το Σάββατο 8 Μαρτίου 2025 ξαναποκτάει ζωή. Πόσο ενθαρρυντικό να αναγεννιούνται περιοχές της πόλης-σήμα κατατεθέν της ιστορίας της και της κοινωνικής ζωής της, όπως έγινε πρόσφατα και με τις Καμάρες με πολιτιστικό χώρο-καφέ, όπως θα ήθελαν πολλοί (και πολύ) να γίνει με το πάρκο Φαλήρου…

Το επεισόδιο του τηλεπαιχνιδιού «Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος» -το οποίο παίχτηκε σε επανάληψη το απόγευμα της Δευτέρας 23 Δεκεμβρίου 2024- αποκάλυψε μια τεράστια κοινωνική και ανθρωπιστική αδικία: Στην ερώτηση «Ο Δήμαρχος ποιας ελληνικής πόλης είχε δηλώσει πως ήθελε να κάνει τον Δήμο του “Μονακό της Ελλάδας“» η απάντηση δεν ήταν η προφανής. Ο Δήμαρχος Βόλου, Αχιλλέας Μπέος μάς… έφαγε στη στροφή, χώρια που στις τέσσερις επιλογές, εκτός από την Καβάλα και τον Βόλο, υπήρχε ο Ορχομενός και η Κοζάνη. Υπάρχει όμως χρόνος να αποκατασταθεί η αδικία και να πάρουμε πίσω το brand name που με τόσο κόπο αποκτήσαμε, μέχρι και να εξασφαλίσουμε προστατευόμενη ονομασία προέλευσης. Εναλλακτικά, υπάρχει και η βασιλική λύση “Kavala de Monac“. Λύσεις υπάρχουν, πολιτική βούληση χρειάζεται…

*Θανάσης Σοφιανός

Με αφορμή το τραγικό περιστατικό το οποίο σημειώθηκε τα ξημερώματα της Παρασκευής 20 Δεκεμβρίου 2024 σε παλιό σπίτι στη συνοικία της Χωράφας στην Καβάλα, όπου ένας άνθρωπος έχασε τη ζωή του από φωτιά [διαβάστε εδώ], άνοιξε μια κουβέντα για το κράτος πρόνοιας, ποιος (δεν) έκανε τι, αν θα μπορούσε να σωθεί ο άνθρωπος αν είχε ρεύμα κτλ. Θεμιτή η κουβέντα, η οποία συνήθως καταλήγει σε διένεξη μεταξύ εκείνων που καταλογίζουν φταίξιμο και σε εκείνους που προσπαθούν να τους πείσουν ότι φταίνε άλλοι. Πριν φτάσουμε εκεί, όμως, έχει χαθεί μια ουσιώδης παράμετρος: Πόσοι εξ αυτών έχουν αναρωτηθεί ότι στο πεδίο ενός τραγικού γεγονότος στο αστικό περιβάλλον της Καβάλας, πόσο εύκολο είναι να φτάσει ένα όχημα έκτακτης ανάγκης εκεί όπου κινδυνεύει μια ζωή, ένα σπίτι, μια επιχείρηση; Πώς μπορεί να παρακάμψει, χωρίς να πετάξει, στενούς δρόμους, σταθμευμένα αυτοκίνητα στους στενούς δρόμους, τραπεζοκαθίσματα, οδηγούς που δε δίνουν προτεραιότητα, κάθε λογής κατασκευές και κάθε είδους έργα; Η ενσυναίσθηση δεν είναι μόνο συναίσθημα, αλλά εφορμά από τη λογική και από τις πραγματικές συνθήκες και η προαναφερθείσα συνθήκη είναι κάτι παραπάνω από υπαρκτή στο «μικρό Μονακό»…

*Θανάσης Σοφιανός