Το δυστύχημα είναι ότι δεν αποτελεί πλέον είδηση η στάθμευση αυτοκινήτων και δικύκλων στα μικρά και επιπλέον κατειλημμένα από έργα, κατασκευές και τραπεζοκαθίσματα πεζοδρόμια της πόλης της Καβάλας, μια συνήθεια που έχει γίνει στάση ζωής για κάποιους είτε στις συνοικίες είτε στο κέντρο της πόλης. Ο εν λόγω πάντως είχε και… ενσυναίσθηση, καθώς δεν το στάθμευσε πάνω στον διάδρομο των ατόμων με προβλήματα όρασης.

Μια καθαρή ωραία εικόνα δε χρειάζεται πολλές φορές καθαρές συνθήκες. Κάτι τέτοιο αποδεικνύεται και από την εντυπωσιακή ανατολή του ηλίου, πάνω από τη Σαμοθράκη, ανάμεσα σε Θάσο και Θασοπούλα, με την ατμόσφαιρα να μοιάζει να έχει πάρει φωτιά. Οι ομορφιές του Φθινοπώρου…

*Φωτογραφία: Φραντζέσκος Σιδηρόπουλος

Ο κομήτης A3 (Tsuchinshan-ATLAS) ο οποίος χαρακτηρίζεται ως «ο κομήτης του αιώνα», ήταν ορατός τις τελευταίες νύχτες από την Ελλάδα, ακόμη και με γυμνό μάτι, στον δυτικό ουρανό. Τα νυχτερινά φωτογραφικά «κλικς» από διάφορες περιοχές της χώρας πολλά και εντυπωσιακά, μεταξύ αυτών και του Γιώργου Χατζηκυριάκου, ο οποίος «έπιασε» πάνω από την Καβάλα τον κομήτη και τον Γαλαξία, στον «καμβά» του καθαρού Φθινοπωρινού ουρανού.

Το πρώτο κουδούνι στα σχολεία της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης άργησε προληπτικά μια μέρα λόγω των προγνώσεων για κακοκαιρία, ωστόσο μαθητές και μαθήτριες γέμισαν τις… παραλίες, απευθύνοντας παράλληλα 112 ευχαριστίες σε όσους έδωσαν παράταση στις διακοπές τους, ενώ κάνουν ήδη δεήσεις να προβλεφθεί χιόνι τον Οκτώβρη για να κλείσουν για Χριστούγεννα πριν από την παρέλαση. Ευχαριστούν επίσης για την αλλαγή της τακτικής αναβολής ή μη μαθημάτων, καθώς μέχρι τώρα η απόφαση λαμβάνονταν ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν το πρωί, λίγο πριν ανοίξουν οι σχολικές μονάδες. Όλοι για τους μαθητές δουλεύουν…

Θεωρώ εαυτόν οπαδό, μια έννοια παρεξηγημένη, έως και ποινικοποιημένη πλέον. Δικαιολογημένα; Μπορεί, αν αναλογιστεί κανείς το τοξικό, μίζερο, γεμάτο λοβιτούρες, δολοφονίες και τυφλή βία ελληνικό ποδοσφαιρικό περιβάλλον από τη μια πλευρά και από την άλλη Διοικήσεις ομάδων που έμμεσα ή άμεσα το συντηρούν όλο αυτό, ενώ διαχρονικά οι ελληνικές κυβερνήσεις ενεργούν σύμφωνα με το πολιτικό κόστος, καθιστώντας το lockdown στα γήπεδα τη μόνη -για γέλια- ενδεδειγμένη λύση στο πρόβλημα.

Και κάπου εκεί έρχεται ο μικρός Γιάννης Παπαστεφανάκης, ένας φίλος του ΠΑΟΚ, ένας φίλος εν τέλει όλων των ελληνικών ομάδων, για να μας θυμίσει ότι ο ρομαντισμός και η πραγματική αγάπη για την ομάδα του καθενός κρύβεται κάπου εκεί έξω, ένας πιτσιρικάς που «αποποινικοποίησε» το «καλή επιτυχία» σε μια άλλη ομάδα, δύο αθώα μάτια που μπορούν να γεμίσουν μια ολόκληρη κερκίδα, ένας φίλαθλος που ένωσε, έστω και για μια στιγμή, οπαδούς και οπαδικά έντυπα, ένα παιδί που γκρέμισε τα τείχη της ποδοσφαιρικής τοξικότητας με μια φράση: «90 λεπτά αντίπαλοι, φίλοι για μια ζωή».

Γίνε σαν τον Γιαννάκη και αν δεν μπορείς, μην εμποδίζεις άλλους να γίνουν σαν αυτόν. Έτσι κι αλλιώς, ο μικρός συμβολίζει το ιδανικό, τη μετουσίωση της χιλιοειπωμένης Παιδείας που επικαλούνται οι «υπεύθυνοι» και ακόμα και μερικά βήματα προς τα εκεί, είναι κέρδος. Δεν είπαμε να γίνουν τα γήπεδα Μέγαρο Μουσικής, αλλά μερικές στάλες ρομαντισμού από τα δάκρυα χαράς του μικρού με την κατάκτηση του πρωταθλήματος από την αγαπημένη του ομάδα, μπορούν να αλλάξουν πολλά. Γιαννάκη, μπορείς να πανηγυρίζεις μια ζωή, γιατί έκανες περισσότερη φασαρία από πολλούς «αυθεντικούς» οπαδούς, γιατί είσαι μόνιμος πρωταθλητής με πολλούς οπαδούς, πιο πολλούς από όσους φαντάζεσαι…

*Θανάσης Σοφιανός

Όσο και να βιάζεστε, αυτό που δήθεν κυνηγάτε θα μείνει στη θέση του, ακόμη και αν φτάσετε μερικά λεπτά μετά από όσο υπολογίζατε, αφού αναλογιστείτε επίσης ότι οι δρόμοι δε χρησιμοποιούνται μόνον από οχήματα, αλλά διασχίζονται και από ανθρώπους και ζωάκια, αδέσποτα και μη, τα οποία ξεκληρίζονται ειδικά τέτοια εποχή, όπου οι γάτες γεννάνε. Μην τις βάζετε στόχο. Δεν ξεχωρίζουν φανάρια, ούτε ταμπέλες, ούτε τους επίδοξους Άλεν Προστ…