Το λιμάνι της Καβάλας είναι ταυτισμένο με την γέννηση και εξέλιξή της από αρχαιοτάτων χρόνων. Είναι η ίδια η ιστορία της, ο χαρακτήρας της και η κινητήρια δύναμή της, ειδικά την εποχή που άκμαζε εμπορικά, την εποχή του καπνού, όπου με βάρκες και πλοία, πλάι στα ψαροκάικα, μεταφέρονταν ο καπνός στα πέρατα της γης. Βάρκες και καπναποθήκες, η ίδια η ταυτότητα της πόλης, με τη φωτογραφία του Θόδωρου Παπαδόπουλου, ξεμακραίνοντας ολοένα και περισσότερο από το παρελθόν, να μοιάζει πιο πολύ με παραμύθι παρά μια σκληρή μεν, αλλά ρομαντική δε πάλαι ποτέ πραγματικότητα  της πόλης.

*Φωτογραφία: Θόδωρος Παπαδόπουλος

Η φωτογραφία που δημοσίευσε ο Θόδωρος Παπαδόπουλος μάς γυρνάει δεκαετίες πίσω, στο κέντρο της Καβάλας, τότε που στη θέση των Public, στο ισόγειο του Επιμελητηρίου, στεγάζονταν το εστιατόριο «Κεντρικόν». Χαρακτηριστικό της φωτογραφίας είναι η άνευ ασφάλτου οδός Ομονοίας, στρωμένη με κυβόλιθους και ο τροχονόμος, ο οποίος άφησε για λίγο το πόστο του, το γνωστό «βαρέλι» στο κέντρο της οδού, για να πάρει… πόζα για τη φωτογραφία. Μια άλλη Καβάλα, βγαλμένη από καρτ ποστάλ, με τα συν και τα πλην της. Ποια υπερίσχυσαν με το πέρασμα του χρόνου; Οι απαντήσεις έρχονται από την καθημερινότητά μας…

*Φωτογραφία: Θόδωρος Παπαδόπουλος

Δεν είναι είδηση πλέον ή τουλάχιστον δεν είναι περισσότερο είδηση από το ότι έρχεται καλοκαίρι, καταφθάνουν οι τουρίστες και ζεσταίνονται οι θάλασσες. Τα σκουπίδια, πλέον, δεν έρχονται, είναι εδώ ή μάλλον, δεν έφυγαν ποτέ, όπως αυτά στη φωτογραφία η οποία αναρτήθηκε στην ομάδα ΠΑΛΗΟ ΚΑΒΑΛΑΣ στο Facebook. Ο «πολιτισμός» της ρύπανσης των παραλιών είναι πια «αυτοφυής», δε χρειάζεται καν τουρίστες…

Παρκάρισμα πάνω σε διάβαση πεζών μπροστά από σχολείο. Τι πιο σύνηθες θα έλεγε κανείς. Εδώ όμως έχουμε και μια ακόμη πρωτοτυπία: Η στάθμευση έγινε μπροστά από τη Δημοτική Αστυνομία της Καβάλας. Αλλά στη ζωή όλα είναι ρίσκο: Ή θα με δουν ή θα τη γλιτώσω. Μπράβο Φαίδων για το ρίσκο, μπράβο και στην κοινωνία της ανοχής…

Ή στραβά είναι τα… φανάρια ή στραβά οδηγάμε ή και τα δύο… Η δεύτερη εκδοχή εύλογη, με σχεδόν καθημερινά παραδείγματα. Η πρώτη τείνει να γίνει και αυτή… θεσμός, με έναν ακόμη φωτεινό σηματοδότη να… λιποθυμάει, αυτήν τη φορά στην Άσπρη Άμμο. Ή κάποιοι έβαλαν στόχο τα φανάρια ή τα φανάρια «παραιτήθηκαν» από τις «αρμοδιότητές» τους. Άλλωστε δύο αρνήσεις ίσον μια κατάφαση: Στραβά φανάρια, στραβή οδήγηση, κάτι καλό μπορεί να βγάλει…

Σε ένα παράλληλο σύμπαν ρώτησε κάποιος αν «θα κόψουμε φέτος τη βασιλόπιτα» για να πάρει την απάντηση «βεβαίως, κομμένη από φέτος η βασιλόπιτα στα social». Φευ. Η ινσταγκραμική νομενκλατούρα θα καπελώσει και φέτος ένα παραδοσιακό έθιμο, το οποίο θα συρθεί μπροστά από κάμερες, selfies, δελτία Τύπου και αναρτήσεις, τουλάχιστον μέχρι το Πάσχα (με την αισιόδοξη πρόβλεψη). Εντωμεταξύ ουδείς κατάλαβε το πόρισμα «με επιτυχία έκοψε ο τάδε σύλλογος τη βασιλόπιτά του». Τι θα μπορούσε να πάει στραβά στην κοπή μιας βασιλόπιτας; Η έλλειψη φλωριού, η κατάποσή του ή να μη συμπεριληφθεί η διαδικασία στον απολογισμό δράσεων των Συλλόγων. Στο δια ταύτα, χαμένη της υπόθεσης είναι η ίδια η Παράδοση, όταν το έθιμο γίνεται «αναγκαστικός θεσμός» (για να μην γενικεύουμε). Πάλι καλά, πάντως, που δεν έχουμε και εκλογές στα κοντά. Δε θα μας φτάναν τα φλουριά…

*Θανάσης Σοφιανός ο βασιλοπιτόπληκτος