Φέτος το COSMOPOLIS Festival είναι πιο… COSMOPOLIS. Όχι ότι τα προηγούμενα δεν ήταν, αλλά η φετινή διοργάνωση κάνει επανεκκίνηση, επιστρέφει στις ρίζες της και ανταποκρίνεται στην ετυμολογία της. Από την Ισπανία, την Αφρική και το Λονδίνο, τρεις μέρες γεμάτες μουσική του κόσμου [διαβάστε εδώ τις μπάντες και το πρόγραμμα]. Το είδος που εκπροσωπεί η καθεμία, περί ορέξεως. Μπορεί και εγώ να ήθελα να ακούσω κάτι άλλο, αλλά δεν θα ήταν τότε COSMOPOLIS. Μπορεί οι εν λόγω μπάντες να μην είναι γνωστές σε πολλούς, όμως στο εξωτερικό κάνουν «κρα» για να τις ακούσουν. Αυτό αποδεικνύει έτι περισσότερο ότι η φετινή διοργάνωση είναι… COSMOPOLIS. Και στο κάτω κάτω το καλοκαίρι είναι γεμάτο από συναυλίες για όλα τα γούστα, δε χρειάζεται να αλλάξει η ταυτότητα του φεστιβάλ για να καλυφθούν όλα τα μουσικά «θέλω». Και μια που το έφερε η κουβέντα, εκτός από COSMOPOLIS είναι και φεστιβάλ, ήτοι μια συμπαγής διοργάνωση σε τρεις μέρες, σε έναν χώρο. Όσο για τους χορούς και τις γεύσεις που φέτος δεν θα υφίστανται, προφανώς υπάρχει λόγος. Λέγεται budget και προσωπικό. Στο μέλλον το φεστιβάλ θα ανοίξει και άλλο, αν πιάσει ο καρπός της αναγέννησής του ή καλύτερα, ανανέωσής του, με τη λογική του «εμπρός, πίσω», όσον αφορά στη φιλοσοφία του. Και στην τελική, ας γίνονται πραγματάκια για να υπάρχει το περιθώριο βελτίωσης και επέκτασής τους. Διότι το μόνο που δεν μπορεί να βελτιωθεί είναι το τίποτα. Και η μιζέρια…

*Θανάσης Σοφιανός

Μια τεράστια διοργάνωση φιλοξενούν η Καβάλα και η Ελευθερούπολη. Ο λόγος για το Final Four Κυπέλλου Α1 Γυναικών, ένα αθλητικό γεγονός το οποίο είναι πολύ μεγάλη επιτυχία που φιλοξενείται εδώ, στον Νομό Καβάλας, καθώς επιβεβαιώνει και τα άλματα που έχουν γίνει σε επίπεδο υποδομών στην περιοχή από τον Δήμο Παγγαίου, τον Δήμο Καβάλας και την Περιφέρεια ΑΜ-Θ. Και βάζω συνειδητά πρώτο τον Δήμο Παγγαίου γιατί ποντάρει σε πολιτικό και πρακτικό επίπεδο στο αθλητικό «γίγνεσθαι» της περιοχής. Υπάρχει όμως ένα θέμα για το οποίο οφείλω να επικαλεστώ το instant replay. Η εν λόγω διοργάνωση (όπως και άλλες αντίστοιχες που φιλοξενούνται στην επαρχία) πραγματοποιείται χωρίς εισιτήρια, αλλά με προσκλήσεις, μια τακτική που μάλλον επικροτείται πρωτίστως από την Αστυνομία, μιας και δεν θα πρέπει να διαχειριστεί μετακινήσεις οργανωμένων οπαδών (ασχέτως αν στο συγκεκριμένο τουρνουά μόνο μια ομάδα, αυτή του Παναθηναϊκού, έχει οργανωμένους. Και θέτω τα εξής εύλογα ερωτήματα, τα οποία εξέφρασαν και πολλοί φίλαθλοι: Ποιος διαχειρίζεται τις προσκλήσεις, διοργανώτρια μπασκετική αρχή, Δήμοι ή Περιφέρεια; Με ποια κριτήρια διατίθενται και εν τέλει πού καταλήγουν, εξαιρώντας τις προσκλήσεις σε τοπικές αθλητικές ακαδημίες, σε δημοσιογράφους που καλύπτουν το γεγονός, σε χορηγούς ή κάποιες τιμής ένεκεν σε αθλητικούς παράγοντες; Και εν τέλει, γιατί να μην έχουν τη δυνατότητα κάποιοι φίλαθλοι -εν προκειμένω του Παναθηναϊκού- να δουν από κοντά την ομάδα τους την οποία δεν έχουν την ευκαιρία να τη δουν από κοντά, με τη διάθεση κάποιων, έστω και λίγων εισιτηρίων; Παρεμπιπτόντως, δεν είμαι καν Παναθηναϊκός, αλλά ενστερνίζομαι το πάθος των οπαδών για την ομάδα τους.
Υ.Γ.: Η ομάδα της Βούλας επικράτησε 80-76 του Παναθηναϊκού στην παράταση, εξασφαλίζοντας το πρώτο «εισιτήριο» για τον τελικό του Allwyn Final Four. Από στατιστική περιέργεια, θέλω να δω τώρα πόσοι από τους «φιλάθλους» που στριμωχνώσαντε για μια πρόσκληση θα πάνε στον τελικό.

*Θανάσης Σοφιανός

Τα τσιμέντα στην ακτή της Καλαμίτσας κυριολεκτικά αιωρούνται μετά το πέρασμα του τελευταίου νοτιά και κυρίως από τη λαίλαπα της γραφειοκρατίας τα τελευταία χρόνια. Όχι, δε γίναμε Βενετία, ούτε έχουμε εμμονές με τις γέφυρες. Καλές οι εξελίξεις με την ΕΤΑΔ, καλά τα χαμηλά ενοίκια, καλές και οι υπογραφές, αλλά για να αποκτήσει η παραλία μια εικόνα στοιχειώδους ασφάλειας και αξιοπρέπειας μέχρι το καλοκαίρι θέλει βούληση, λεφτά και ένα θαύμα, αν μέχρι τότε δεν πληγεί και από άλλον νοτιά και φύγουν μέχρι και τα θεμέλια. Όλα τα υπόλοιπα είναι για εσωτερική κατανάλωση και αντιπολίτευση. Παρεμπιπτόντως, ο καιρός δημιούργησε ένα ακόμη πρόβλημα, καθώς εμφανίστηκαν πέτρες στα ρηχά σε ένα μεγάλο μέρος της ακτής. Διότι η θάλασσα δεν είναι πολιτική και γραφειοκρατία. Ρέει και πράττει…

Όταν η θέληση είναι μεγάλη, οι δυσκολίες δεν μπορεί να είναι μεγάλες, είχε πει ο Νικολό Μακιαβέλι. Αυτό μού ήρθε όταν στην επικαιρότητα της Καβάλας ήρθε το όνομα του παραολυμπιονίκη και παγκόσμιου πρωταθλητή κολύμβησης, Αντώνη Τσαπατάκη. Άξιος θαυμασμού για δύο λόγους: Καθηλώθηκε σε μια αναπηρική καρέκλα από ατύχημα, «σηκώθηκε» και έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής. Αυτός ο διπλός άθλος είναι η επιτομή της θέλησης και πανηγυρική κατάρρευση του άλλοθι της παραίτησης, ήτοι ότι κάποια πράγματα είναι αδύνατα. Αν αυτό δεν είναι πρότυπο, δηλαδή η ενσάρκωση της ετυμολογίας της λέξης, του κανόνα που χρησιμεύει για σύγκριση και μίμηση, τότε τί είναι; Μα οι influencers, θα έλεγαν οι αυτόκλητοι επαΐοντες του παιδεύειν. «Νηπίοισιν ου λόγος, αλλά ξυμφορή γίνεται διδάσκαλος» (Για τους ανόητους, δάσκαλος δεν είναι η λογική, αλλά η συμφορά), θα απαντούσε ο Δημόκριτος. Ίσως να είμαστε μπούμερς, ίσως οι κοινωνικοί νεολογισμοί να έχουν σφαγιάσει κάθε ίχνος λογικής και αρχών, ίσως πάλι να υπερεκτιμούμε τον όρο του προτύπου, καθώς κάθε κοινωνία έχει άλλες ανάγκες. Ένα πράγμα, όμως, είναι νομοτελειακό και απαράβατο: Το να κάνεις κάτι είναι περισσότερο από το να μην κάνεις τίποτα και να το πλασάρεις ως τα πάντα… Είθε να γεμίσουμε Τσαπατάκηδες στο πνεύμα λοιπόν και κυρίως, να τους παρατηρούμε, όχι να τους κοιτάμε και κάτι θα βγει από αυτό. Και ευτυχώς υπάρχουν πολλοί, σε κάθε πόλη.

*Θανάσης Σοφιανός

Μια παραθαλάσσια πόλη με προσανατολισμό στον νότο απευθύνει πάντα «ανοιχτή πρόσκληση» προς τον νοτιά. Οι παλιότεροι κυρίως θυμούνται τις εντυπωσιακές εικόνες με τα κύματα να σπρώχνονται από τον όστρια στις ακτές της Καβάλας και στο λιμάνι, μια εικόνα ταυτισμένη με την πόλη, την Ιστορία της, ακόμα και τις Τέχνες που εμπνέονται από αυτήν. Ακόμα και σήμερα η πολιορκία του νοτιά δεν αφήνει ασυγκίνητους τους λάτρεις του, με τις παραλίες να ασπρίζουν και τις αναμνήσεις από την ανέκαθεν κυματόπληκτη πόλη να κοχλάζουν.

*Φωτογραφία: Μαριάνθη Παγκρατίδου

Μια παραμυθένια ατμόσφαιρα επικρατεί στο κτίριο της Νομαρχίας Σερρών, καθώς με απλές κινήσεις, κατάφεραν να κάνουν το κτίριο και την αυλή του hot spot, με τον κόσμο να σπεύδει για να βγάλει μια χριστουγεννιάτικη φωτογραφία, καθώς η εικόνα της περιοχής είναι άκρως… κεντροευρωπαϊκή. Χρειάζεται σύγκριση με το αντίστοιχο κτίριο της Νομαρχίας της Καβάλας; Μάλλον όχι. Βέβαια, οι Σέρρες δεν ανήκουν στην ίδια Περιφέρεια με την Καβάλα, ούτε η πνοή του νεοκλασσικού κτιρίου είναι ίδια με την τετράγωνη γκρι αισθητική της Νομαρχίας της Καβάλας, ωστόσο μένουμε αμιγώς στη χριστουγεννιάτικη παρέμβαση. Μερικά φωτάκια παραπάνω, μικρά δεντράκια με φώτα και πολύ φαντασία, μπορούν να κάνουν το μαύρο, άσπρο.