Το απόγευμα της Πέμπτης 13 Ιουλίου 2017, λίγες ώρες μετά τη γνωστοποίηση της δικαστικής απόφασης που δικαιώνει τους πρώτους 56 παράνομα απολυμένους των Λιπασμάτων (διαβάστε την εδώ), κυκλοφόρησε μία «κοινή δήλωση» στο ΑΠΕ-ΜΠΕ (χωρίς περαιτέρω… λεπτομέρειες) της υπουργού Εργασίας Έφης Αχτσιόγλου και του υφυπουργού Οικονομίας & Ανάπτυξης Αλέξη Χαρίτση που λέει τα εξής: «Η κυβέρνηση δεν πρόκειται να ανεχτεί λογικές που κινούνται εκτός νομιμότητας, παραβιάζουν τους κανόνες προστασίας της εργασίας και του περιβάλλοντος. Στο επίκεντρο του αναπτυξιακού σχεδίου θέτουμε την προστασία των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Στηρίζουμε την υγιή επιχειρηματική δραστηριότητα που τηρεί την εργατική και περιβαλλοντική νομοθεσία και σέβεται την ποιότητα της ζωής των πολιτών. Πρακτικές που κινούνται στην αντίθετη κατεύθυνση θα βρίσκονται αντιμέτωπες με τους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους». Και αναρωτιόμαστε: τι σημαίνει ότι «η κυβέρνηση δεν πρόκειται να ανεχτεί λογικές μπλα μπλα μπλα»; Πότε; Στο μέλλον; Και επί έναν χρόνο τώρα; Τι έκανε η κυβέρνηση; Ανεχόταν; Και τώρα… ανοχή τέλος; Κι άντε πες, με το πες-πες-πες, μπορεί και να το πιστέψουμε (το ότι έρχεται το… τέλος της ανοχής, εννοούμε). Αμ το άλλο που λέει «θα βρίσκονται (οι πρακτικές) αντιμέτωπες με τους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους»; Επενέβη ουσιαστικά κάποιος ελεγκτικός μηχανισμός και δεν το πήραμε είδηση; Είναι η Δικαιοσύνη… «ελεγκτικός μηχανισμός του κράτους»; Μήπως μπερδεύτηκαν οι σύντροφοι Έφη και Αλέξης; Για να μην το κουράζουμε, όταν επί έναν χρόνο έχεις «χορτάσει» τον κόσμο με λόγια, υποσχέσεις, δεσμεύσεις και κόντρα… παρεμβάσεις που έχουν ως αποτέλεσμα ένα μεγάλο ΜΗΔΕΝΙΚΟ, τότε… σιωπάς. Ή, το πολύ, χαιρετίζεις την απόφαση της Ανεξάρτητης Δικαιοσύνης. Το να βγαίνεις και να οικειοποιείσαι -έστω και με τον έμμεσο και «πονηρό» αυτόν τρόπο- τον αγώνα ΑΛΛΩΝ, πάει πολύ.

Υπάρχει ένα τραγούδι που έχει τίτλο “Chase the moon”. Αυτό ακριβώς… Δε χρειάζεται καν στίχος. Μην το κοιτάτε, «κυνηγήστε» το. Βγείτε έξω, «εκμεταλλευτείτε» το φως του… Και μην ακούτε μόνο τον Χαράλαμπο Γαργανουράκη ότι μόνο «το φως του ήλιου με ξυπνά». Διότι μπορεί και το φως του φεγγαριού να σε ξυπνά, αλλά τουλάχιστον «δε χαλάει τα όνειρα»… Κοινώς, αφήστε τα σελφοκόνταρα και τα ροζ φλαμίνγκο και κάντε καμιά βόλτα στην Καβάλα. Τέτοιες εικόνες-καρτ ποστάλ δεν έρχονται κάθε μέρα…

Το βράδυ της Κυριακής 9 Ιουλίου 2017 πολύς κόσμος ανέβηκε μέχρι το Φρούριο της Καβάλας για να απολαύσει την ενταγμένη στο Φεστιβάλ Φιλίππων θεατρική παράσταση «Για όνομα…» με πλειάδα γνωστών και αγαπητών πρωταγωνιστών. Εκεί βρέθηκε και το KAVALA POST. Κάποια στιγμή, μία κυρία από το κοινό αισθάνθηκε αδιαθεσία. Αμέσως, οι άνθρωποι του Ερυθρού Σταυρού τής προσέφεραν τις πρώτες βοήθειες και μετά από λίγο, η κυρία έφυγε από το σημείο… «όρθια»! Μέχρις εδώ, όλα καλά. Φεύγοντας όμως μετά το τέλος της παράστασης από το «Κάστρο», είδαμε ότι ο δρόμος μπροστά από την είσοδο του μνημείου ήταν «κλεισμένος» από (προφανώς παράνομα) παρκαρισμένα οχήματα! Και η (απλή και εύλογη) ερώτησή μας είναι η εξής: Αν η κατάσταση της υγείας της εν λόγω κυρίας έχρηζε διακομιδής στο Νοσοκομείο, από… πού θα περνούσε το Ασθενοφόρο; Πώς θα προσέγγιζε, έστω και μέχρι την πόρτα, το Φρούριο; Δεν θα έπρεπε οι διοργανωτές των εκδηλώσεων που πραγματοποιούνται στο θεατράκι του «Κάστρου» και η Τροχαία, να εξασφαλίζουν τουλάχιστον την «ανοιχτή» πρόσβαση; Γιατί θα πρέπει πάντα να περιμένουμε να γίνει το κακό και… ΜΕΤΑ να λάβουμε τα μέτρα μας όταν, ενδεχομένως, να είναι πολύ αργά…;;; Τώρα το καλοκαίρι, γίνονται πολλές εκδηλώσεις στο Φρούριο. Και οι περισσότερες, εν μέσω… ζέστης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα περιστάτικα που μπορεί να σημειωθούν. Ας το «δουν» όλοι οι αρμόδιοι…

Κάθε μέρα, κάθε ώρα, η Καβάλα προσφέρει απλόχερα πανέμορφες εικόνες (στερεότυπο, αλλά έτσι είναι). Αυτό όμως είναι που μας… τρώει. Είναι σαν το άλλο που λέει ο κόσμος… Η Ελλάδα έδωσε τα φώτα του Πολιτισμού σε όλο τον κόσμο (και τώρα ζει με κεριά), γι’ αυτό και δεν έχουμε ανάγκη κανέναν. Κάπως έτσι γίνεται και σε τοπικό επίπεδο όχι τώρα, εδώ και χρόνια. Φυσικά και έχουν γίνει βήματα προβολής και διαφήμισης της πόλης, αλλά εξακολουθεί να «φωνάζει» ότι οι τουριστικές της δυνατότητες είναι τεράστιες και δεν αξιοποιούνται από μόνες τους. Συνεπώς, καλές οι ομορφιές της Καβάλας, απλά αντί να μας κινητοποιούν, μας κάνουν να επαναπαυόμαστε σ’ αυτές. Δίκοπο μαχαίρι…

Υ.Γ.: Παρεμπιπτόντως, η εικόνα του Φάρου της Παναγίας με φόντο το-παραλίγο-ολόγιομο φεγγάρι δύναται να κάνει τη Σαντορίνη να κρύβεται (ποιητική υπερβολή).

Το πρώτο πράγμα που σου μαθαίνουν στο σχολείο είναι ότι όταν βλέπεις σκιά και πινακίδα για στάθμευση ΑμεΑ προτεραιότητα έχει η σκιά. Λάθος; Μα πως; Άλλο βλέπω εγώ στη φωτογραφία από το Περιγιάλι Καβάλας. Κι επίσης βλέπω έναν άνθρωπο με κινητικά προβλήματα να αγωνίζεται να μπει στο αυτοκίνητο μέσα στον ήλιο, στη μέση του δρόμου. Το σύντομο επιμύθιο από αυτή τη μικρή ιστορία, είναι ένα: Δε φταίνε τα μνημόνια. Φταίει που επιλέγουμε τη «σκιά» σε όλα… Στην ανθρωπιά, στην κοινωνική ευαισθησία, στους βασικούς κανόνες ηθικής… Και είτε το παραδεχτούμε είτε όχι είμαστε ζώα ως λαός που χωρίς τιμωρία, δεν τηρούμε ούτε τους βασικούς κοινωνικούς κανόνες. Αρκεί να έχουμε σκιά…

Ένας θεσμός-στην πράξη κι όχι στα χαρτιά-σαν το Φεστιβάλ Φιλίππων δεν ήρθε στην πιάτσα από παρθενογένεση. Κάποιοι άνθρωποι δούλευαν και δουλεύουν γι’ αυτό, τότε και τώρα. Το Φεστιβάλ είναι μια μηχανή πολιτισμού που περισσότερο παράγει παρά αναπαράγει. Έχει διανοηθεί κανείς πόσο δύσκολο είναι κάτι τέτοιο στην εποχή των πτώσεων και των εκπτώσεων; Έχει κατανοήσει πλήρως η κοινωνία της Καβάλας ότι κάποιοι άνθρωποι σαν τον Θοδωρή Γκόνη, τη διοίκηση του ΔΗΠΕΘΕ, τους εθελοντές, τους τεχνικούς και τους ηθοποιούς κοπιάζουν για να βγει ένα άρτιο αποτέλεσμα που δεν είναι απλά ταυτισμένο με την Ιστορία της Καβάλας και του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού ευρύτερα, αλλά είναι κομμάτι αυτής της Ιστορίας; Τίποτα δεν είναι αυτονόητο σ΄αυτή τη ζωή, πόσο μάλλον το Φεστιβάλ.

Υ.Γ.: Δεν είπαμε ότι όλα είναι τέλεια. Απλά όλα να γίνονται στην ώρα τους, όπως η κριτική, για παράδειγμα.