Κανείς δεν μπορεί να πιστώσει στην παρούσα κυβέρνηση (σε αντίθεση με την Αξιωματική Αντιπολίτευση, για παράδειγμα) αδιαφορία απέναντι στην «υπόθεση ΒΦΛ». Από τον Μάρτιο του 2016 ακόμα, οι κυβερνητικοί βουλευτές ενέσκυψαν επάνω στο πρόβλημα των εργαζομένων αρχικά με απόπειρες «γεφύρωσης» του χάσματος στα εργασιακά που δημιουργήθηκε, μετέπειτα με δηλώσεις στήριξης των εργαζομένων (αλλά και με απειλές… παραίτησης σε περίπτωση που το πρόβλημα δεν λύνονταν με πολιτική παρέμβαση), ενώ λίγο αργότερα στο «παιχνίδι» μπήκε και η κυβέρνηση με συγκεκριμένα στελέχη της (από τον ΓΓ του υπουργείου Εργασίας Ανδρέα Νεφελούδη μέχρι τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης Αλέκο Φλαμπουράρη!). Το αποκορύφωμα ήταν, βεβαίως, η «σκληρή» (και λίγος είναι ο χαρακτηρισμός) ανακοίνωση του αναπληρωτή υπουργού Οικονομίας προ δύο μηνών, ανήμερα την ημέρα των… ερωτευμένων (διαβάστε την εδώ). Σε αυτήν, ο Αλέξης Χαρίτσης έκανε, μεταξύ άλλων, λόγο για τις «μέρες της ασυδοσίας» που έχουν «παρέλθει ανεπιστρεπτί», για «πρακτικές που παρακάμπτουν τους νόμους, μολύνουν το περιβάλλον και καταπατούν τα εργατικά δικαιώματα» και για «φαινόμενα “αρπαχτής” που στο παρελθόν τραυμάτισαν την οικονομία και υπονόμευσαν την εμπιστοσύνη των πολιτών προς το κράτος και τους θεσμούς». Διαβάζοντας αυτά κανείς σε ένα επίσημο δελτίο Τύπου ενός εκ των κορυφαίων υπουργείων της χώρας, λέει «δεν μπορεί, αυτοί είναι αποφασισμένοι, ξέρουν τι πρέπει να κάνουν και θα το κάνουν»! Φευ! Δυο μήνες μετά, και ενώ έχουν προηγηθεί δύο συσκέψεις στην Αθήνα, δεν έχει γίνει… τίποτε! Οπότε, προφανώς (και κατά τα λεγόμενα της ίδιας της κυβέρνησης), ΚΑΙ η ασυδοσία συνεχίζεται ΚΑΙ οι νόμοι παρακάμπτονται ΚΑΙ το περιβάλλον μολύνεται ΚΑΙ τα εργασιακά δικαιώματα καταπατούνται ΚΑΙ οι… αρπαχτές ζουν και βασιλεύουν στη χώρα! Και όλα τα παραπάνω, με την ανοχή του επίσημου Κράτους! Τι όχι;

Σε εξέλιξη βρίσκεται τις τελευταίες μέρες μια προσπάθεια ανθρώπων που δρουν εξ ονόματος της εργοδοσίας των Λιπασμάτων (του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, δηλαδή) να πείσουν ικανό αριθμό απολυμένων να επιστρέψουν για δουλειά στο εργοστάσιο, υπογράφοντας σύμβαση με κάποια από τις νέες εταιρίες που δραστηριοποιούνται εκεί. Ποντάροντας στη μειονεκτική οικονομικά θέση που βρίσκονται -έναν σχεδόν χρόνο εκτός αγοράς εργασίας γαρ- οι άνθρωποι αυτοί υπόσχονται στους απολυμένους μία θέση στο εργοστάσιο, αρκεί, βέβαια, να… αποσύρουν τις αγωγές που έχουν καταθέσει και οι οποίες έχουν ήδη εκδικαστεί! Παράλληλα, η εργοδοσία υπόσχεται ότι κι αυτή με τη σειρά της θα ανακαλέσει τις μηνύσεις που κατέθεσε εναντίον τους… [Υπενθυμίζεται ότι εναντίον των 180 απολυμένων εκκρεμούν πάνω από 300 (!) μηνύσεις για σειρά πλημμελημάτων αλλά και… κακουργημάτων (!!) όπως «παράνομη βία», «παρακώλυση συγκοινωνιών» και… «εμπρησμό»!!!] Μα, πώς είναι δυνατόν ένας εργοδότης να θέλει να ξαναπάρει στη δουλειά κάποιον (ή κάποιους) που έχει διαπράξει αυτές τις πράξεις; Είναι τελικά «εγκληματίες» οι απολυμένοι ή δεν είναι; Διότι, στα Δικαστήρια, οι άνθρωποι της εργοδοσίας προβάλλουν ως ένα από τα κύρια επιχειρήματά τους γιατί ΔΕΝ μπορούν να επιστρέψουν στην εργασία τους οι απολυμένοι αυτό ακριβώς (την… εγκληματική τους φύση, δηλαδή!) αλλά και το ότι έχουν διαρραγεί σε τέτοιον βαθμό οι σχέσεις τους με τους «μέσα» (αυτούς που υπέγραψαν τις νέες συμβάσεις) που δεν θα είναι δυνατή η αρμονική συνύπαρξή τους εντός του εργοστασίου. Εκτός και αν ισχύει κάτι άλλο…

Μπορεί ο δήμος Καβάλας αυτήν τη φορά να επέδειξε ιδιαίτερα γρήγορα αντανακλαστικά εκδίδοντας ανακοίνωση καταδίκης του βανδαλισμού του Μνημείου Ολοκαυτώματος των Εβραίων της Καβάλας λίγες μόνον ώρες μετά το συμβάν, μπορεί η κατεστραμμένη πλάκα να αντικαταστάθηκε και να τοποθετήθηκε στη θέση της μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα από τα συνεργεία του δήμου, ωστόσο αυτό δεν είναι αρκετό για να «ξεπλύνει» θέσεις και απόψεις αιρετών που ακούστηκαν, μεταφέρθηκαν και «κυκλοφόρησαν» (χωρίς ποτέ να διαψευστούν από τα χείλη αυτών που φέρονται τα εκστόμισαν) εκείνη την Άνοιξη του 2015. Στον απόηχο της κυκλοφορίας των 68 επώνυμων υπογραφών, το Δημοτικό Συμβούλιο Καβάλας οφείλει στη συνεδρίασή του της Παρασκευής 7 Απριλίου 2017 να τοποθετηθεί αναλόγως. Γιατί, ας μην το ξεχνάμε, άλλο δήμος, άλλο Δημοτικό Συμβούλιο. Ο δήμος είναι μια Αρχή, είναι διοίκηση. Το Δημοτικό Συμβούλιο είναι οι πολίτες, είμαστε εμείς (διά των εκπροσώπων μας σε αυτό)! Και αν συνυπολογίσει κανείς και το γεγονός ότι πέραν της Νομαρχιακής Επιτροπής Καβάλας του ΣΥΡΙΖΑ ουδεμία (!) ανακοίνωση καταδίκης από πολιτικό φορέα είδε το «φως» μετά τον βανδαλισμό, η ανάγκη να τοποθετηθεί το Σώμα γίνεται ακόμη πιο επιτακτική. Αλλά αυτό, αν είναι να γίνει, ας γίνει με ονομαστική ψηφοφορία. Για να δούμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκος. Και για να «τελειώνουμε» μια και καλή με τις «πεντάλφες του Σατανά», τους «Νεοταξίτες» και τους «Εβραιοσιωνιστές» που κυβερνάνε τον κόσμο. Θα το τολμήσουν;

Άμεση ήταν η ανταπόκριση των Τεχνικών Υπηρεσιών του δήμου Καβάλας στο αίτημα κατοίκων του Παληού να τοποθετηθεί ένα παγκάκι στο σημείο ενός δρόμου όπου καθημερινά πολλοί από αυτούς, ιδιαίτερα ηλικιωμένοι, κάνουν τον περίπατό τους. Το αίτημα μεταφέρθηκε προ ημερών στον κ. Ηλία Τσαγκαλίδη και το πρωί της Πέμπτης 6 Απριλίου 2017, το παγκάκι τοποθετήθηκε, δημιουργώντας ένα «μπαλκόνι» ιδανικό για ξεκούραση. Το σημείο βρίσκεται στον νέο δρόμο (οδός Καζαντζάκη) που «διατρέχει» τον οικισμό από την επάνω πλευρά (ξεκινάει από το ύψωμα) και προσφέρει εξαιρετική πανοραμική θέα όλου του Παληού. Οι αιτούντες (και μη) κάτοικοι δεν μπορεί παρά να αισθάνονται ευχαριστημένοι!

Αυτό που έγινε το Σάββατο και την Κυριακή 1 και 2 Απριλίου στο θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου στη μουσική παράσταση “Broadway Musicals Tour” από την Young Power Orchestra, την Ορχήστρα Συμφωνικού Ροκ του ΔΩΚ, δεν έχει προηγούμενο (φωτογραφικά στιγμιότυπα από τις πρόβες δείτε εδώ). Δεκάδες άνθρωποι έμειναν απ’ έξω, ενώ οι υπόλοιποι στριμώχτηκαν στο Αντιγόνη Βαλάκου, το οποίο αποδείχτηκε μικρό για μια τέτοια συναυλία, όπως λίγες αποδείχτηκαν και οι 2 συναυλίες. Ένα τεράστιο «ΜΠΡΑΒΟ» στα παιδιά, στο ΔΩΚ, στον καλλιτεχνικό διευθυντή του Γεώργιο-Ιούλιο Παπαδόπουλο και κυρίως στον ενορχηστρωτή και «ψυχή» της Young Power Orchestra Christopher Baka. Κάτι ακούσαμε ότι η συναυλία θα επαναληφθεί και τον Μάιο. Το καλό που σας θέλουμε…

ΥΓ: Όσους έκριναν αυστηρά τα παιδιά, ήταν κάτι παραπάνω από υπερβολή. Εντάξει, δε θα πάρουν το Grammy φέτος… Παίρνουν, όμως, κάτι παραπάνω: Τα “we want more” του κοινού, μια ανεκτίμητη κατάκτηση που ξεπερνάει βραβεία, εύσημα και «φάλτσα» που εντοπίζουν οι… ειδήμονες.

Ο Θόδωρος Θεοδωρίδης σχολίασε -πολύ ορθά- στην Πρωινή ότι οι διοργανωτές των εκδηλώσεων για τους Φιλίππους και τον Απόστολο Παύλο άφησαν στην «απέξω» το Φεστιβάλ Φιλίππων (και το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, θα προσθέταμε), γεγονός ανεπίτρεπτο. Οι ίδιοι όμως «ξέχασαν» να συμπεριλάβουν στη διοργάνωση και το Δημοτικό Ωδείο Καβάλας, τον καθ’ ύλην αρμόδιο (για το μουσικό, τουλάχιστον, κομμάτι) φορέα της πόλης ο οποίος, μάλιστα, εποπτεύεται από το… υπουργείο Πολιτισμού (!), περιορίζοντας την «εμπλοκή» του στη μεταφορά ενός… πιάνου στο κοίλο του αρχαίου θεάτρου! Ειλικρινά, αδυνατούμε να καταλάβουμε τους σκοπούς που εξυπηρετούν αυτού του τύπου οι «αποκλεισμοί», καθώς κίνητρα (διά… γυμνού οφθαλμού, τουλάχιστον) δεν διαφαίνονται. Οπότε;